postkultura

zaginiony album: talat darvinoğlu

2012-01-09T02:51:00.009+01:00

talat darvinoğlu

krótki metraż_

2011-12-19T14:45:00.005+01:00

spotkanie magritte'a z muzą darvinoğlu i przypowieść o medium ludzi bez głowy

+ talat.pl
+ facebook

wywiad z penny lane

2011-03-22T18:33:00.005+01:00

Nie byliśmy chyba prekursorami w tej profesji

- Wydaje mi się, że mamy dobry materiał. Jest on o tyle uniwersalny, że możemy go zagrać na ostro i na akustycznie - mówi Wojciech Kuderski, perkusista zespołu Penny Lane*.

Rozmawiał talat darvinoğlu

W ubiegłym roku wydaliście drugi album. „Spacer po linie” ma w zupełności inne brzmienie, niż jego poprzednik „Penny Lane”, który charakteryzował się brudnym klimatem. Dlaczego zmiana kierunku?

Wojciech „Lala” Kuderski: Wydaje mi się, że to wszystko wyszło samo z siebie podczas prób.

Afgan: Przede wszystkim sposób powstawania materiału, rozciągnięcie w czasie. Dużo zabaw i kombinacji przy tych numerach. Przy pierwszej płycie wszystko było bardzo zaplanowane, a przy drugiej rozciągnięte. Najpierw były próby z doskoku, później coś w rodzaju umowy „bierzemy się i nagrywamy”.

Penny Lane posiadało trzy wokale, teraz jest to jeden mikrofon…

W.K.: Na pewno wiele to zmieniło. Zależało mi też bardzo, żeby Bartosz pokazał swoje możliwości, atuty swojego wokalu. Sam zrezygnowałem ze swojego, z racji tego, że nie mogę się do niego przyzwyczaić (śmiech).

Poprzednia płyta wyróżniała się właśnie tą gonitwą słów…

W.K.: Dużo ludzi o tym mówiło, że są trzy wokale, że to nowatorskie na polskim rynku. Obserwując jednak polskie zespoły z podobnego kręgu, zauważałem przebijające się po dwa, trzy wokale. Nie byliśmy chyba prekursorami w tej profesji.

Lala, poza pisaniem muzyki, również bierzesz udział przy tworzeniu tekstów, czy tekściarzem jest tylko Bartek?

W.K.: Na drugiej płycie pojawiło się pięć tekstów Bartka i pięć moich, przy czym w dwóch wtranżoliłem mu się w refren (śmiech).

O czym chce śpiewać Penny Lane?

Afgan: Z punktu widzenia odbiorcy uważam, że są to bardzo osobiste teksty. I z jednej i z drugiej strony, jeśli chodzi o autorów. Są to jakieś przeżycia, momenty, czy chociażby narodzenie córki od Lali. Przede wszystkim czuć w nich emocje, które chcieli zarejestrować.

Jesteście grupą dojrzałych muzyków z różnych zespołów. Każdy ze swoim bagażem i inspiracjami. Jak to się ma na twórczość zespołu?

W.K.: Uważam, że aż tak bardzo nie różni się to od Myslovitz. Od Negatywu może bardziej, bo ostatnią płytę nagrali trochę mocniejszą.

Afgan: To jest tak, że jeden napędza drugiego. Czuć duży wpływ Lali przy komponowaniu, tworzeniu melodii, mimo, że gra na perkusji. Jesteśmy zbiorem indywidualności, ludzi z innym podejściem, gdzie jeden podpowiada drugiemu, a ten drugi to rozbudowuje i na tej podstawie tworzy się melodia. Prawdopodobnie przedstawione pomysły przez Lalę zupełnie inaczej byłyby wykończone w jego macierzystej kapeli Myslovitz i miałyby zupełnie inną formę. Jednak to ludzie tworzą muzykę.

W.K.: Tak naprawdę nie graliśmy ze sobą dwa i pół roku. Najbliższy koncert zagramy 26 marca w MCK’u i będzie to nasz pierwszy koncert z nową płytą. Zobaczymy, jak nam to wyjdzie. Póki co jest dobra atmosfera, bo kiedy by jej nie było, to bardzo ciężko jest cokolwiek skomponować, czy dogadać się.

Utworem promującym nową płytę są „Magiczne Słowa”. Wstępnie zdjęcia do teledysku miały odbyć się w pomieszczeniu, tymczasem miały miejsce w dziećkowickim akwenie…

W.K.: Miało być w sali z racji pory roku. Był to przełom października i listopada, kiedy było zimno. Mietall stwierdził, że możemy spróbować nad zalewem. Nie była to łatwa praca. Bardzo ciężko było utrzymać stabilność łódki.

Afgan: Dużo śmiechu było.

W.K.: Pani, która pomagała kamerzyście, zresztą jego małżonka, zrobiła kawał dobrej roboty, wiosłując za nami. Myśmy się trochę z tego podśmiewali, ale to było brzydkie z naszej strony.

Długo tak falowaliście?

W.K.: Z półtorej godziny, ale efekt tego jest.

W następną sobotę zagracie na deskach MCK’u jako gwiazda wieczoru. Będzie to prolog przed serią następnych koncertów?

W.K.: Chciałbym, żeby tych koncertów było jak najwięcej.

Afgan: Na razie jesteśmy w trakcie zgrywania się. Zmienił się nam skład, jeśli chodzi o basistę. Mietalla zastąpił Robert Zając. Są to dla niego pierwsze próby. Pracujemy cały czas, aby zaprezentować te numery z jak najlepszej strony.

Penny Lane widziałoby się na trzydniowym festiwalu?

W.K.: Myślę, że wszystko przed nami. Wydaje mi się, ze mamy dobry materiał. Jest on o tyle uniwersalny, że możemy go zagrać i na ostro, i akustycznie.

Afgan: Chcielibyśmy grać. Przygotowujemy się po prostu od strony muzycznej, a reszta to kwestia załatwiania i dojścia do klubów.

To jeszcze parę słów o przeglądzie zespołów rockowych „Krock do przodu”…

W.K.: Bardzo dobrze, że taki przegląd jest. Może źle to zabrzmi, ale dla mnie w przeglądach ważna jest nagroda, bo ona motywuje najbardziej. Przykładowo za pierwsze miejsce jest gitara, za drugie nagranie trzech kawałków w studiu. Jest to jakaś motywacja dla tych młodych bandów. Spotkałem się też z takim przypadkiem, będąc w jury w przeglądzie, gdzie było obiecane nagranie kawałków, a później to wszystko padło i to było przykre.

Afgan: Dobrze, że wciąż coś się dzieje w Mysłowicach, mówię to jako patriota lokalny. Poza tym to ważne dla młodych zespołów. Każde wystąpienie na scenie, sprawdzenie się, skupienie itd., nieraz to zastępuje miesięczny okres na sali prób, gdzie panują zupełnie inne emocje.

* Penny Lane - polska grupa muzyczna grająca rock. Powstała w 2004 roku w Mysłowicach.

* fot. Stanisław Nolywajka

krótki metraż

2011-01-26T17:21:00.023+01:00

Sympatią darzę Duchampa oraz Picabię, niegdyś dobrych znajomych. Obaj odegrali znaczącą rolę w kształtowaniu się ruchu dadaistycznego. Animatorzy dada i pismo "391". Przede wszystkim członkowie "złotego podziału".

W "Duchampie" ukazałem projekty z lipca ówczesnego roku wespół ze starszymi. Zafascynowany pierwowzorem kinematografu oraz animacją XIX wieku, wykorzystałem elementy prac Eadwearda Muybridge'a. Poruszający się ludzie bądź galopująca Sallie Gardner z 1878 roku. Wstawka z filmu "Wjazd na stacje w Ciotat" z 1896 roku autorstwa braci Lumière, czy "Anemic Cinema" z 1926 roku Marcela Duchampa. August i Louis Lumière, to przede wszystkim pionierzy kinematografii, też wynalazcy kinematografu, tworzonego na kanwie kinetoskopu Edisona. Obok tych migawek, ukazują się również wstawki z filmu "Pi" w reżyserii Darrena Aronofsky'ego oraz pojedynek dwóch szermierzy z 1891 roku autorstwa pioniera chromofotografii Étienne'a - Jules'a Marey'a. Dźwiękiem posłużyła francuska grupa Pleymo.

"Picabia" to zbiór fotografii zrobionych sytuacyjnie. Obraz to głównie odwiedzane miejsca, urywki i sytuacje z życia autora. Większość fotografii została wykonana w rodzimym mieście Mysłowicach. Ujęcia z atelier o wschodzie słońca z widokiem na elektrownie, z francuskiego diesla, czy z zakładu pracy. Pojawiają się również inne miasta aglomeracji śląskiej, miasto stołeczne oraz Barcelona. Jakoby Mysłowice zwykły być moim Stambułem, ruchomy obraz pochodzi z pierzei ówczesnego Konstantynopola. Zarejestrowany dźwięk pochodzi z rosyjskiej sceny niezależnej, 813.

*Projekty niekomercyjne.

Hafiz Kâğıt

#Duchamp

#Picabia

wywiad z Quiet Things That No One Ever Knows

2011-01-21T20:34:00.020+01:00

Zacznę od smalcu

- Płytę nagramy w 2012, o ile nie będzie armagedonu - mówi Paweł Poerschke, lider zespołu Quiet Things That No One Ever Knows*.

Rozmawiał talat darvinoğlu

Jak w ogóle zrodził się pomysł założenia kapeli? Jeśli mówić o pewnych niszach muzycznych, to polski deathcore zapewne się do nich zalicza?

Paweł Poerschke: Zgadza się. Wszystko zaczęło się, gdy spotkała się piątka ludzi w pewnym miejscu i uznała, że chce grać coś innego, niż dotychczas grywały pozostałe metalowe kapele. Chcieliśmy wprowadzić pewną progresywność. Każdy z nas słucha zupełnie innej muzyki i połączenie tego miało być taką interesującą hybrydą. W zasadzie nie było na to większego pomysłu. Nie myśleliśmy nad tym. To był impuls.

Nazwa grupy nawiązuje do singla jednego z zespołów…

Nasz perkusista bardzo lubi Brand New. Wcześniejsza nazwa brzmiała It's Never Too Late To Say Goodbye i uznaliśmy, że brzmi, co najmniej, dziwnie. Z kolei nową nazwę zaakceptowaliśmy wszyscy i nazywamy się teraz Quiet Things That No One Ever Knows.

W ubiegłym roku nagraliście EP, wcześniej było demo…

Uznaliśmy, że możemy pokazać swoją muzykę. Nagraliśmy demo, w zasadzie jeden utwór. Chcieliśmy to zrobić profesjonalnie, zarazem wykorzystując wszystkie znajomości. Udało nam się znaleźć człowieka, który był nagłośnieniowcem oraz zajmował się nagrywaniem. Demo miało składać się z trzech utworów i wszystko szło w dobrym kierunku, lecz pan, który miał się zająć masteringiem i nagraniem wokali, nie podołał zadaniu. Stąd też jeden utwór „Empty Eyes”. Natomiast Ungermerklich, które wydaliśmy w ubiegłym roku, nagraliśmy w mysłowickim studio Parabellum. Nagrane tam zostały tylko wokale, a resztą zajęliśmy się sami. Na EP znalazły się utwory, które uznaliśmy za najbardziej odzwierciedlające to, co dzisiaj gramy. Są i progresywne, i ciężkie, i szybkie. Myślę, że wielu ludzi znajdzie w tym coś dla siebie.

Czy wobec tego planujecie jeszcze w tym roku nagrać longplaya…

W tym roku zdecydowanie nie, gdyż straciliśmy sporo czasu na zmiany personalne. W planach jest raczej kolejne EP. Myślę, że nastąpi to w przeciągu połowy roku, natomiast płytę odkładamy na 2012. O ile nie będzie armagedonu.

O czym śpiewacie?

Tekstami zajmuję się głównie ja. Pewnie padną głosy, że nie śpiewam po polsku, bo jest to trudniejsze. Owszem, jest trudniej. Angielski jest łatwiejszy. Niemniej jednak, staram się poruszać różne kwestie w moich tekstach, np. EP’kowy „As the burn live” odnosi się do podejścia wielu ludzi do wiary. Są to proste teksty, nie piszę poezji śpiewanej. Mogą wydawać się bardzo proste w sensie myślowym, gdzieś jakieś „fuck, fuck, fuck” i nic więcej. Są to jednak trochę bardziej złożone rzeczy, które są ukryte pod tą warstwą, że ja po prostu wrzeszczę.

Swego czasu zdarzyło ci się rapować po niemiecku…

Zdarzyło się (śmiech). Jest to utwór „This world is dead”, który miał się znaleźć na naszym demo. Jak wspomniałem, nie wyszło nam. No i rapuję po niemiecku. Jest to oczywiście łamany niemiecki, element naszego poczucia humoru. Gdy nagrywaliśmy to demo, coś mi nie wyszło wokalnie i dla żartów zacząłem rapować po niemiecku. Nie wyłączyliśmy po prostu nagrywania. Posłuchaliśmy tego, i to się skomponowało. W przyszłości chciałbym nagrać ten kawałek, niezależnie od tego, co powiedzą ludzie z niemieckojęzycznych krajów. Jest to zabawne.

W zespole nastąpiła zmiana gitarzysty. Stanowi to tę woltę, która wprowadza pozytywną energię, czy było to po prostu uzupełnienie brakującego ogniwa?

Na początku wszystko układało się dobrze. Później zabrakło tej komunikacji w grupie. Kiedy dołączył Michał, pojawiły się pomysły, stabilność, jest wymiana. Było to takim lekarstwem na całe nasze zło. Przekazuje nam całą swoją pozytywną energię. Człowiek był dwa razy na próbie i nagraliśmy nowy utwór, który pojawi się na pewno na następnym EP. Chce grać.

Trzeci Michał ?

Trzeci Michał w kapeli. Niebawem będziemy wymieniać wokalistę i drugiego gitarzystę, bo mamy inaczej na imię (śmiech).

Skąd czerpiecie inspiracje? Czym jest „smalec core”?

Zacznę od smalcu (śmiech). Ogólnie wzięło się to stąd, że nasz perkusista pochodzi z Oświęcimia. Wszędzie, gdzie pojawiał się nasz zespół, wpisywali nam miejsce pochodzenia Oświęcim, kiedy wszyscy są z Górnego Śląska. Uznaliśmy, że będziemy parli do tego, żeby nam wpisywali „Ślůnsk”. A jako że „Ślůnsk” to taki „tusty region, tuste pajdy”, to uznaliśmy, że smalec będzie naszym motywem przewodnim. Są tłuste beatdowny, wszystko jest tłuste. A tak na poważnie, to każdy z nas słucha czegoś innego. Perkusista słucha wielu progresywnych zespołów, takich jak After the Burial, czy Protest the Hero. Ja z kolei mam klapki na oczach i słucham głównie deathcore’u. Słuchamy też polskiego rapu. Bardzo szanujemy Adama Ostrowskiego. Wyjątkiem jest gitarzysta Bartek, który słucha długowłosych leśnych metali (śmiech). Sami też się nakręcamy.

Daliście już parę koncertów, kiedy mamy spodziewać się kolejnych? To będą jakieś supporty?

Wrócimy w kwietniu. Ustaliliśmy sobie taki luźny termin, żeby móc wiele dopracować. Straciliśmy sporo czasu na tych wszystkich perturbacjach, dlatego chcemy do tego podejść spokojnie, dojrzale. Odnośnie supportów. Według mnie w Polsce nie ma takiego czegoś jak support-gwiazda. Nie uważam, żeby jakakolwiek kapela z Polski wybijała się ponad taki poziom, aby mówić tutaj support-gwiazda. Jeżeli uda nam się zagrać z jakimś zagranicznym zespołem, to możemy o sobie powiedzieć support. Wydaje mi się, że na takiej scenie, jakiej gramy, jest to po prostu grupa. Jesteśmy jednością. Jest organizowany gig, gdzie gra pięć kapel i żadna nie jest ponad wszystkie. Nie odpowiada ci godzina grania, wymieniasz się, niezależnie od zapisania na plakacie, od tego, czy jest się grupą na poziomie, czy też nie.

A jak według ciebie prezentuje się polska scena metalcore, hadrcore…

Ciężkie pytanie. Jest kilka polskich kapel kojarzonych na Zachodzie, które są tam zapraszane np.: Angelreich, Faust Again, Bloodstained czy The Jon Doe’s Burial. Scena działa prężnie, wychodzi coraz więcej kapel. Zespoły zaczęły się nagrywać, robić wideoklipy. Przede wszystkim jest to zasługa technologii. Ogólnie polska scena jest świetna, ale zbyt słaba jak na Zachód. Kapele są znane głównie na Białorusi, Rosji i całej wschodniej ścianie. Brakuje tej siły przebicia, jaką ma, na przykład, Wielka Brytania.

Czego wam życzyć?

Na pewno wydania płyty i tuzina koncertów. Z kolei scenie, żeby na tym zarabiała i żyła sobie spokojnie, grając i nie odczuwając presji ze strony pracy. Zero stresów.

* Quiet Things That No One Ever Knows – grupa muzyczna pochodząca ze Ślůnska, grająca muzykę z pogranicza progressive deathcore.

fot. Łukasz Pabian

Tak promują się Katowice

2010-12-26T19:00:00.007+01:00

Oczywiście krótki metraż to nie wszystko. Każde miasto promuje się na swój sposób z różnym skutkiem. Jednakże zważywszy uwagę na filmy promocyjne takich miast jak Poznań czy Szczecin (co prawda miast już niekandydujących do tytułu ESK 2016), montaż jednak ma znaczenie. Poniżej usadawiam pięć filmów przedstawiających Katowice z różnych perspektyw, w rolę których wcieliło się pięciu admiratorów kultury.

wywiad z fiszem

2010-12-13T23:11:00.006+01:00

Nie uznaje się za awangardowego artystę

- Nie staramy się robić przebojów, ale nie dlatego, że nie chcemy, tylko dlatego, że nie potrafimy – mówi Bartosz Waglewski*, lider zespołu Tworzywo Sztuczne

Rozmawiał talat darvinoğlu

W końcu Tworzywo Sztuczne w Mysłowicach…

Fisz: Dotychczas w Mysłowicach graliśmy tylko na OFF Festivalu i to w dodatku jako Bassisters Orchestra, czy Waglewski Fisz Emade. Dziś przyjechaliśmy jako Tworzywo.

Znacie Mysłowice?

Nie mieliśmy okazji przebywać tutaj dłużej. Nie znamy tego miasta, a już na pewno nie znamy go doskonale. Zwykle lądujemy w Katowicach, czy w Bytomiu. Dotychczas Mysłowice kojarzyły mi się tylko z zespołem Myslovitz i wspomnianym OFF Festivalem.

Dziś zagraliście jako Tworzywo, zaś waszym najnowszym projektem jest Kim Nowak. Jakie będą kolejne projekty?

Trwają prace nad nową płytą Tworzywa i jeśli nam dobrze pójdzie, to ukaże się ona już w przyszłym roku. Tego roku zrobiliśmy całą trasę z projektem Kim Nowak, odwiedzając tym samym kluby do dwustu osób. Dawno nie graliśmy w takich miejscach, a strasznie nam się to spodobało. To była ta pozytywna energia. Z drugiej strony chodzi też o złapanie oddechu. Tym bardziej, że trasę po płycie „Heavi Metal” graliśmy prawie dwa lata.

Kim Nowak okazuje się projektem, który ma nam w zupełności coś innego do powiedzenia, niż działo się to na wcześniejszych płytach. Jest to też wasz mentalny powrót do korzeni, do muzyki, w której duchu się wychowywaliście. Jak to jest?

Przede wszystkim nie chcemy się nudzić. W trakcie trasy z płytą „Heavi Metal” przypomnieliśmy sobie, jak się gra niektóre metalowe riffy, też bawiliśmy się tą konwencją. Zatęskniliśmy za tym. Znaleźliśmy Michała Sobolewskiego, który wcześniej z nami grał i założyliśmy Kim Nowak. Są to rzeczy, którymi faktycznie nasiąkliśmy, chodząc jeszcze do liceum. Były to lata 90’, gdy rozwijał się hip hop, ale były to też takie zespoły jak Sonic Youth, czy Mudhoney. Sceny muzyczne, które i tak gdzieś przez siebie przenikały.

Dlaczego dopiero teraz zdecydowaliście się na taką płytę, będąc już dojrzałymi muzykami?

Czy to jest Kim Nowak, czy Tworzywo Sztuczne, stawiamy na emocje, na wymianę energii. Chcieliśmy zobaczyć, jak to jest wyjść w trio na scenę i zagrać te riffy, pokrzyczeć na ludzi. I to jest fajne. (śmiech)

W jednej z recenzji płyty Kim Nowak przeczytałem, że bylibyście dobrym zespołem do rozgrzewania publiczności przed ewentualnymi koncertami takich zespołów jak Queens of the Stone Age, The Raconteurs bądź teraz The Dead Weather…

Osobiście nie lubię grać żadnych supportów. Jak już mówiłem, wolę grać w małych klubach, w których koncerty wychodzą nam najlepiej. Supporty to jest taka przystawka do głównego dania. Nie jest to coś, co sprawia nam radość.

Czy to w informatorach festiwalowych, czy na różnej maści portalach muzycznych, piszą o was awangarda, pojawiają się takie określenia jak eklektyzm. Jak to jest być muzykiem awangardowym w dobie współczesnego rynku muzycznego w Polsce, który miewa różne twarze. Jaka jest recepta na popularność, gdy gra się niepopularną muzykę?

Ciężko mi się odnieść do takich etykietek, kiedy nie uznaje się awangardowym artystą. Gram muzykę, którą nasiąknąłem w latach 90-tych. Stacje muzyczne grały wtedy Nirvanę, Beastie Boys, Sonic Youth, czy Public Enemy. Dzisiaj te wartości zupełnie się pozmieniały, bo zmieniła się muzyka. To, co wydawało mi się kiedyś kwintesencją dobrego popu, dobrej melodii, teraz okazuje się muzyką indie. Cały hip hop i muzyka gitarowa to była jakby taka część popkultury, która rzeczywiście była z dala od komercyjnej machiny, a mimo to odniosła ogromny sukces. Recepta jest bardzo prosta. Nie staramy się robić przebojów, ale nie dlatego, że nie chcemy, tylko dlatego, że nie potrafimy. Według mnie przebój moglibyśmy mieć na każdej płycie, jednakże później nie chcą grać tego w radiach, więc widocznie nie potrafimy. Po prostu wychodzimy na scenę i robimy to, co najbardziej lubimy.

Wasza muzyka się zmienia…

Po pierwsze lubię muzykę, i to może być w muzyka klasyczna, jazz, elektronika, czy muzyka gitarowa. Mieliśmy ojca muzyka, który grał na gitarach i chciał nas na nich nauczyć grać. Z bratem chcieliśmy mu wyciąć numer i graliśmy na klawiszach. Zaś wcześniej, jak słuchaliśmy heavy metalu, to nie mogliśmy grać na klawiszach, bo na klawiszach grał Papa Dance i to był obciach (śmiech). A teraz jest to może trochę inna materia, ale wrażliwość ta sama.

Wspomniałeś o ojcu. Czy po „Męskiej Muzyce” planujecie coś jeszcze wspólnie nagrać?

Na razie nie ma takich planów. Ojciec musi się znudzić swoim zespołem, my musimy się znudzić swoim. Jeśli pojawi się taki impuls, że możemy zrobić coś ciekawego, to nie mówimy nie. Jest to też trudne doświadczenie, ale fajne. Przede wszystkim nie chcemy robić czegoś, co już było.

Czego wam życzyć?

Żebyśmy się wyspali wreszcie. Jeździmy już trochę czasu i jesteśmy lekko senni. Na szczęście udało nam się obudzić na koncert.

*Fisz (właśc. Bartosz Waglewski, ur. 1978 w Warszawie) – polski muzyk. Współtworzy/ł projekty: Tworzywo Sztuczne, Fisz Envee, Bassisters Orchestra, Fisz Emade, Waglewski Fisz Emade, Kim Nowak. Jest synem muzyka Wojciecha Waglewskiego i starszym bratem Piotra Waglewskiego (Emade, DJ MAD).

wywiad z robotami na wysokości

2010-11-19T19:16:00.013+01:00

Analogia z Witkacym jest jak najbardziej na miejscu

- Ktoś ostatnio podczas naszego przesłuchania w Katowicach powiedział, że jesteśmy mieszanką Massive Attack i Depeche Mode – mówi Daniel Hozumbek, wokalista zespołu Roboty Na Wysokości*.

Rozmawiał talat darvinoğlu

Z muzyką jesteście związani od dawna. 15 października wyszła płyta zespołu Roboty Na Wysokości „Studio Huta”. Skąd pomysł na taki projekt?

Daniel Hozumbek: Wszystko zaczęło się bardzo dawno, bo znamy się już z chłopakami od 15 lat. Każdy z nas od dawna przewijał się przez różne projekty. Ja z Bonarem (Wojtkiem Sawickim) otarłem się już wcześniej o taki projekt jak Supermusic. To była taka muzyka gitarowa rodem z Wielkiej Brytanii…

Piotr Sawicki: Chociaż z Katowic.

D.H.: Z Wielkiej Brytanii z Katowic. To wszystko gdzieś się stykało, bo w tym samym czasie zaczynaliśmy grać, tyle że w innych klimatach. Chłopcy na początku bardziej w metalowych, a ja grałem grunge. Później mieli zespół Stereotype, zaś ja już robiłem muzykę z Locomotive Sun. W weekendy chodziliśmy razem na piwo, gdzie najczęściej rozmawialiśmy o muzyce. Mieliśmy kupę pomysłów na zrobienie jakiegoś projektu, ale nie było na to czasu. Każdy był zaangażowany w swoje. W końcu nadszedł czas, że i Stereotype, i Loco zaczęły mniej grać i wtedy zdecydowaliśmy się na wspólny projekt. Na początku to były jakieś dżemy w Bytomiu i Mysłowicach.

P.S.: Wszystko to jakieś dwa lata temu.

Stworzyliście słuchowisko, w którym dostajemy mieszankę różnych dźwięków i głosów. Historie czy perypetie różnych ludzi. Zatem jak zaszufladkować Roboty Na Wysokości? Co tak naprawdę gracie?

D.H.: Trudno jest to muzycznie wsadzić w jakąś szufladę. Pierwotnym założeniem było stworzenie muzyki z połączenia elektroniki i żywego grania. Z drugiej strony normalną koleją rzeczy jest, że ktoś po jakimś czasie to wszystko wrzuci w jakąś szufladę. Zresztą czasami są to ciekawe porównania. Ktoś ostatnio podczas naszego przesłuchania w Katowicach powiedział, że jesteśmy mieszanką Massive Attack i Depeche Mode, i czegoś jeszcze.

Na jednym z portali pisano nawet o kolaboracji Prodigy z Frankiem Zappą…

D.H.: Tak, i to nawet nie jest nasz tekst. Ogólnie polski rynek ma taką tendencję, że fajnie jest coś wsadzić w jakąś szufladę, bo łatwiej jest o tym komuś powiedzieć, czy coś napisać.

P.S.: To jest przede wszystkim zadanie tych ludzi, którzy piszą o muzyce. Dla nas najważniejsze jest to, żeby czerpać z tego czystą przyjemność, bawić się tymi dźwiękami. Generalnie mamy taką zasadę od początku działalności tego zespołu, że nie boimy się siebie i swoich własnych pomysłów. Te z pozoru najbardziej dziwaczne okazują się tymi najlepszymi. Jesteśmy otwarci na nowe dźwięki.

„Studio Huta” jest awangardowym wydaniem, czymś, co omija szerokim łukiem mainstream…

Wojciech Sawicki: Zdecydowanie. Chociaż głupio też mówić o samym sobie, że jest się awangardowym bądź że gra się muzykę awangardową. "Studio Huta" to na pewno materiał nie dla każdego.

Co tyczy się waszych tekstów. Z jednej strony są bardzo życiowe, pełne wulgaryzmów, prostolinijne, np.: „jutro znowu trzeba iść do roboty”, z drugiej urozmaicone skromną dozą surrealizmu. Przykładowo samolot, który bądź co bądź, w tych Mysłowicach musi wylądować. Skąd takie inspiracje?

D.H.: Można by tu odpowiedzieć bardzo prosto, ale nie wiem, czy możemy (śmiech).

Czyli trochę jak mistrz Witkacy?

W.S.: Analogia z Witkacym jest jak najbardziej na miejscu.

P.S.: Czasami wychodzą pewne zbitki, które nam się podobają. Jest to na pewno abstrakcyjne.

D.H.: Przede wszystkim chodziło nam o eksperymentowanie z muzyką i dokładnie tego samego dotyczy warstwa tekstowa. Oczywiście są takie, które opowiadają pewną historię od „a” do „z”. Gdzieś jest o rynku muzycznym, a gdzieś o mediach, do których mam ostatnio awersję. I tak to się kręci.

Nie sposób doszukiwać się kontekstów, ale urywek z „Presleja” – „gdy, nie wiadomo, o co chodzi, to, to chodzi o światło – znów go brakło”. Podwójne dno?

W.S.: Światło, to jest ta dowolność interpretacji. Może chodzić tu o jakąś jasność umysłu, jakiś pomysł, czy po prostu o zwykłe światło, którego brakło, bo spaliła się żarówka (śmiech). Mysłowice, to tak się akurat zgrały. Robiąc Roboty byliśmy bardzo zajęci jeszcze innym zespołem i kursowaliśmy pomiędzy Studio Huta w Katowicach, a tutejszym Miejskim Centrum Kultury.

D.H.: Ja też mam dużą styczność z Mysłowicami. W MCK’u grałem około 5 lat, mam tam sporo znajomych i lubię tak czasem poszydzić (śmiech).

P.S.: Teksty dobrze przyprawiają muzykę, są jak przyprawa do głównej potrawy. Bałbym się też te wszystkie teksty rozkładać na części pierwsze, bo różne rzeczy mogą z tego wyjść.

Przy tworzeniu albumu udział wzięło więcej osób. Byli tacy, którzy nagrywali od samego początku, ale i tacy, którzy wpadli gościnnie…

W.S.: Tak, po pewnym czasie dołączyła do nas Ola Rzepka. Gościnnie w jednym utworze (Marketing i korporacja) wystąpił „Miszcz Pawarotti”, znany również jako „The Syntetic” czy „Człowiek Widmo”. Utwór ten jest jednym z bardziej zakręconych na płycie, zaś jeśli chodzi o teksty to można je rzeczywiście dowolnie interpretować. To, o czym śpiewa „Syntetic”, wie chyba tylko sam „Miszcz” (śmiech). W tym samym utworze, głównie na instrumentach dętych gra Dawid Blachowski.

D.H.: W „Dziobakku” na perkusji i w „Kołysance” na klawiszach gra Rafał Szymczak.

P.S.: I jeszcze na przeszkadzajkach w „Dziobakku” zagrał nasz realizator i współproducent Jarek Bartkowiak, któremu zawdzięczamy brzmienie tej płyty.

A co z koncertami?

P.S.: Gramy od nowego roku. Na koncertach będzie podłożony syntetyczny bit z komputera, u nas ten bit musi tak brzmieć. Całość będzie składała się z naszej trójki i syntetycznego bitu.

Przy zakupie biletu na wasz koncert można otrzymać płytę?

D.H.: Zgadza się. Wpadliśmy na pomysł, aby wytłoczyć ograniczoną liczbę płyt. Bilet na koncert będzie kosztował „dychę”, a idąc na niego będzie można jeszcze otrzymać płytę. Myślę, że nie jest to wielka kasa, a okazja fajna.

P.S.: Rynek płytowy się kurczy i kurczyć się będzie bardziej. Z jednej strony to, co nagraliśmy jest pewną niszą, zaś z drugiej strony dużą rolę odgrywa Internet. „Studio Huta” będzie można pobrać również z Górnośląskiego Informatora Muzycznego oraz odsłuchać na Internecie (myspace.com/robotynawysokosci).

Gdzie zagracie?

D.H.: Celujemy w mniejsze kluby, gdzie spotykają się ludzie z otwartą głową. Chcielibyśmy też raz w miesiącu zrobić tutaj, na Hucie, koncert dla dziesięciu osób. Kto będzie chciał, ten przyjdzie, posiedzi.

W.S.: Chcemy, aby oprócz muzyki ludzie mieli też pewną frajdę z oglądania. Zrobić takie małe show przy wykorzystaniu niewielu środków.

Czego wam życzyć?

P.S.: Żeby nam rura nie zmiękła. Żeby głowa była nadal pełna wyobraźni, bo uważam, że jest dobrze. I niech tak będzie.

*Roboty Na Wysokości – powstały pod koniec 2008 roku projekt trzech muzyków, wywodzących się z takich formacji jak Locomotive Sun, czy Iowa Super Soccer. Ich muzyka wymyka się wszelkim ramom, czerpią z wielu różnych gatunków – elektronika, free jazz, post punk, psychodela i inne.

*fot. Stanisław Nolywajka

wywiad z mofoplanem

2010-09-18T14:18:00.017+02:00

Kiedy zaczynaliśmy, to byliście jeszcze bardzo młodzi

- Fajnie by było utrzymać tych siedem osób w zespole, bez względu na to, czy będą sukcesy, czy ich nie będzie. Żeby to wszystko trwało - mówi Bartek Woźniczko, lider zespołu Mofoplan*.

Rozmawiał talat darvinoğlu

Zespół rozpoczął działalność już w latach 90-tych. Odbyliście ponad setkę koncertów klubowych i plenerowych dla publiczności z całego kraju. Mieliście paroletnią przerwę, a teraz wracacie i znów nagrywacie jako Mofoplan. Dlaczego wróciliście na scenę?

Bartek Woźniczko: Ponad rok temu stwierdziłem, że warto by było zarejestrować te utwory, które graliśmy kiedyś. Swego czasu była to tylko zabawa. Spotykaliśmy się i nagrywaliśmy. Uznałem, że warto by mieć z tego pamiątkę. To nie był plan na zasadzie zrobienia kasy czy nowego zespołu. Był to plan na chwilę. Zrobić kilka prób w ciągu połowy roku i nagrać w domowym studio dziesięć piosenek. Udało mi się zebrać tych starych chłopaków, którzy kiedyś grali razem. Ludzi, którzy są już teraz ostojami swych rodzin i pracownikami swoich firm. Po iluś próbach stwierdziliśmy, że można to pociągnąć dalej, no i jesteśmy.

Na jesień bieżącego roku, na rynku pojawi się długo wyczekiwany debiutancki album grupy określanej już mianem "Legendarnej Grupy Mofoplan". Dlaczego dopiero teraz?

B.W.: Kiedy zaczynaliśmy, to byliście jeszcze bardzo młodzi (śmiech)

Marcin Pałka : Tak, i mówiliśmy…

B.W.: … na księdza zorro. Kiedyś, żeby nagrać płytę, trzeba było włożyć w to bardzo dużo pieniędzy. Współcześnie technologia pozwala na tyle, że można we własnym domu nakręcić film, czy nagrać płytę w dobrej jakości. Omijając przy tym rozmowy z jakimiś firmami.

Na pewnym portalu piszecie o sobie „15 kilo starsi”, czy „zapakowani w nowy siedmiopak”. Z tego, co wiem, to skład grupy się lekko przetasował, no i pojawiły się dodatkowo dwa nowe wokale...

B.W.: Ci chłopcy, którzy grali, uznali, że wystarczy im to nagranie. Czas i to, co dzieje się teraz w ich życiu, nie pozwala im na to, aby zająć się działalnością typu próby dwa razy w tygodniu, koncerty, czy jakieś poważniejsze działania. Nie była to kłótnia, czy jakieś spory. Po prostu stwierdzili, że nie dają rady. Pojawili się nowi ludzie, z nową energią. Tak się to rozwijało. Przydałby się jeszcze jeden wokal, jedna gitara. Pojawił się DJ, jest nowa jakość.

Gracie bardzo energetyczny funk i posiadacie bardzo charakterystyczne teksty, niekiedy są to żartobliwe opowieści. Kawałek „Jimi Jaguar” czy „Dobry”. Skąd pomysły na takie teksty?

M.P.: Kawałek „Jimi Jaguar” jest dla mnie utworem, który charakteryzuje jakiegoś gościa. Jest to też pewien ogląd danej rzeczywistości, zaś „Dobry” to taki kawałek o tym, że jesteśmy niegrzeczni, ale zdajemy sobie z tego sprawę, że kiedyś to minie. Z kolei utwór „Funk scenariusz”, a przynajmniej moja zwrotka to opowiadanie o ucieczce z kimś w swoją stronę.

B.W.: Są to zupełnie inne rzeczy, niż na Gutierez, czy innych projektach. Wiele osób pyta mnie o to, jak to jest? Jesteś szczery w Mofoplanie i w Gutierez. Teksty Mofoplanu są starymi tekstami, mającymi z dziesięć lat. Szczerze powiedziawszy nawet już nie pamiętam, jak powstawały. Przede wszystkim chciałbym uniknąć takich sytuacji, że wszystkie teksty są o moim życiu, bo tak nie jest. To są historie, luźne komentarze.

Bardzo dużo uśmiechu na mojej twarzy wywołał kawałek „Turban taliban”

B.W.: Tekst jest zabawny, ale posiada podwójne dno. Utwór powstał na przełomie 2001/2002, kiedy na afiszach był Nowy Jork, a Arab znajdował się na pierwszych stronach każdej gazety.

A czy Mofoplan kimś się inspiruje?

B.W.: Mofoplan powstał na początku lat 90’, kiedy była taka ogólna fascynacja MTV. To było tak, że przychodziło się do kumpla i oglądało teledyski Nirvany, Pearl Jamu, czy Red Hot Chili Peppers. I to jest tak zrzyna. Czysta zrzyna z Red Hotów (śmiech)

M.P.: Teraz wszyscy poszli w inną stronę, dlatego to też nabiera takiego klimatu nie stricte funkowego. Jest trochę rocka, połamanej muzyki.

B.W.: Jeśli chodzi zaś o inspiracje, to nie sposób o tym mówić. Ostatnimi czasy słucham głównie „misiowych przebojów”, bo mam córkę i mało czasu.

M.P.: Ja zaś ostatnio przeniosłem się w świat …

B.W.: .. też „misiowych przebojów”?

M.P.: Nie, nie (śmiech). W świat gitarowych lat 70’ i zacząłem słuchać Paula Simona, czy Cat Stevensa. Szukam muzyki gdzieś po winylach, chociaż słuchanie i tak wzięło się z hip hopu.

Ostatnimi czasy zagraliście już parę koncertów i z tego, co mi wiadomo, zagracie parę jeszcze. Planujecie może jakąś dłuższą trasę po Polsce?

M.P.: Chcielibyśmy grać przynajmniej trzy, cztery koncerty w miesiącu, gdzieś na Śląsku. To jest takie nasze założenie.

B.W.: Kwestia koncertów w Polsce to nie jest prosty temat. Kluby nie płacą żadnych pieniędzy i nie chodzi tutaj o pieniądze do zarabiania. Nie sposób jest dopłacać z własnej kieszeni, żeby zagrać jakiś koncert w klubie w Poznaniu, czy Wrocławiu. Oczywiście cały czas coś próbujemy. Są to jakieś supporty, co jest świetną sprawą. Nie nastawiamy się przede wszystkim na teraz albo nigdy, jest to pewnego rodzaju hobby.

M.P.: Jest to hobby w pewnym sensie. Ja, jako osoba, która poczuła zespół jako ten pierwszy, bo kiedyś tę muzykę robiłem, ale zupełnie w innych aranżach, to jest to dla mnie jakaś motywacja. Chociaż tu chłopaki cały czas mnie stopują i mówią: „Howard tu trzeba los na loterii wygrać, żeby to ruszyło” (śmiech). Podsyłam swoje pomysły i myślę, że Dzikens też się trochę wtedy nakręca.

B.W.: Chodzi o to, że już parę razy się odbiliśmy od jakiegoś muru typu radio, czy firmy fonograficzne, które wiele obiecywały, a później nic z tego nie było. Podchodzimy do tego z dystansem.

Wspominałeś o innych projektach, w które jesteś zaangażowany. Jak to wygląda teraz?

B.W.: Jeżeli chodzi o Gutierez to jest zawieszone na kołku. Aktualnie najprężniej działa Mofoplan, jeśli chodzi o koncerty, czy załatwianie singiel-płyty.

M.P.: W moim przypadku wykładam gdzieś te zwrotki na Menippe. Przyszłościowo szykuje się też jakaś płyta Kilka Słów. Jeśli chodzi zaś o 66 Przysiad to podobnie, jak Gutierez, został on zawieszony gdzieś na kołku.

Czego wam życzyć?

B.W.: Fajnie by było utrzymać tych siedem osób w zespole, bez względu na to, czy będą sukcesy, czy ich nie będzie. Żeby to wszystko trwało.

M.P.: Fajnie jest też zagrać dobry koncert, żeby przynajmniej pięć osób tupało stopą (śmiech).

* Mofoplan – polska grupa muzyczna powstała w latach 90’ w Mysłowicach, grająca muzykę funk.

*fot. Stanisław Nolywajka

puzdro magazyn o zabarwieniu nadrealnym

2010-07-25T16:34:00.004+02:00

Tematem 5 numeru "Hermetyczne puzdro z antymaterią".
Pożywka dla ludzi adorujących, ale i parających się surrealizmem, dadaizmem, czy ekspresjonizmem... Nowe Puzdro obłąkane, wędrujące gdzieś po Polsce. Aktualnie jako samodzielny dodatek do magazynu Rita Baum (nr 15). Owy kwartalnik możemy nabyć w sieci sklepów empik, gdzie w pakiecie zapłacimy za całość 12,50 zł. Zachęcam wszystkich wielebnych i niewielebnych.

+ puzdro

wywiad z mietallem walusiem

2010-07-15T23:30:00.011+02:00

Największą inspiracją do tworzenia muzyki jest życie

-Ten koncert nie odbył się na scenie, ani przy udziale publiczności. Tak naprawdę byliśmy tylko my i gwiazdy. Czyli miejsce, które kojarzy się z gwiazdami. Poczuliśmy przestrzeń i wolność – wspomina Mietall Waluś*, lider zespołu Negatyw.

Rozmawiał talat darvinoğlu

Jako artysta jesteś znany z tego, że udzielasz się charytatywnie. Mam na myśli kampanię antynarkotykową, czy płytę cegiełkę na rzecz dzieci z chorobami mózgu. Skąd pomysł na taką inicjatywę i dlaczego akurat Lędziny?

Dlaczego Lędziny? Kiedyś zostałem tam zaproszony przez Mariusza, jednego z pracowników ośrodka. Odwiedziłem przebywające tam dzieciaki. Jestem człowiekiem bardzo wrażliwym na takie sprawy. Oczywiście trochę się tego obawiałem, na szczęście to było bardzo przyjemne doświadczenie. Później wraz z Negatywem zagraliśmy tam koncert, oczywiście za darmo. Z ośrodkiem mamy dobry kontakt. Od 3 lat jestem współorganizatorem i człowiekiem, który angażuje się w festyn na jego rzecz. Potem była płyta cegiełka. Zaprzyjaźnieni artyści zgodzili się przekazać po jednej piosence na płytę. Dzięki temu powstał zestaw, w którego skład weszli: Kayah, Sidney Polak, Negatyw, The Mercy Cosmos… Powstał także do tego teledysk. Jest to bardzo miły epizod. Nie jest to jakaś rozdmuchana kampania reklamowa mnie, Rafała Królikowskiego, czy innych zespołów. Płyta powstała wyłącznie dla ośrodka, a nie po to, by zyskać przychylność mediów.

Sam Królikowski, z tego co mi wiadomo, bardzo szybko zaakceptował zaproszenie. Było to zaskoczeniem? W końcu debiutował na scenie muzycznej…

Przede wszystkim kieruję wyrazy podziękowania dla Maćka Kota. Jest to artysta, który maluje przepiękne obrazy. Swoją twórczość przeniósł na szpitale, gdzie maluje pokoje i korytarze oddziałów dziecięcych. Przepiękny bajkowy świat. Zostałem tam przez niego zaproszony i tam też poznałem Rafała Królikowskiego. Od razu się zrozumieliśmy. Rafał bez wahania zgodził się na nagranie, co było dla mnie szokiem. Umówiliśmy się do studia, nagraliśmy piosenkę i tak powstał kawałek „Odwagi mi trzeba”. Rafał przyjął też zaproszenie do teledysku i przyjechał na plan do Pszczyny, gdzie robiliśmy zdjęcia.

Teledysk jest bardzo przyjemny dla oka. Podopieczni ośrodka grają, śpiewają, współpracują z muzykami. Co możesz powiedzieć o pracy na planie?

Na pewno jest to wspaniałe przeżycie dla tych dzieciaków. Teledysk przede wszystkim miał na celu pokazanie ich, a nie tylko nas. Pokazanie ich styczności z instrumentami. Wszystko poszło zgodnie z naszą myślą.

Pozostali artyści również wykazali takie zainteresowanie współpracą jak Królikowski?

Tak. Chociaż wyglądało to nieco inaczej. Każdy z artystów udostępnił jedną swoją piosenkę. Nie było żadnego problemu. Zadawaliśmy konkretne pytanie: tak lub nie. Nie było proszenia ani nalegania. Nawet gdyby się ktoś nie zgodził, nie mielibyśmy do niego pretensji.

Gdzie mogę kupić taką płytę – cegiełkę?

Zapraszam do Ośrodka Błogosławionej Karoliny w Lędzinach.

Zmieńmy temat. Najnowsza płyta Negatywu miała wyjść już w ubiegłym roku. Wciąż czekamy. Czego możemy się spodziewać po nowej płycie zespołu? Będzie to ten stary Negatyw, czy może jakieś nowsze brzmienia?

Przede wszystkim jesteśmy zespołem rock’n’rollowym. Na pewno na płycie będą rzeczy, które chcieliśmy dużo wcześniej nagrać. Niektóre pomysły muszą dojrzeć, przeleżeć w szufladzie. Jest to płyta, z której jesteśmy zadowoleni jak z każdej. Osobiście nie mam takiego problemu, jak inni artyści, że na dany okres nagrywam najlepszą płytę. Każda płyta jest etapem, który zapisywany jest przez emocje, czy inspiracje muzyczne danego muzyka.
Na płycie będzie 10 kawałków. Opowiadają one o tym, co mnie w życiu gnębi. O tym, co chciałem powiedzieć. Tego, co się wydarzyło w moim życiu oraz w życiu zespołu. Uważam, że płyta jest bardzo dojrzała, z dobrym brzmieniem.

Do płyty „Virus” ma zostać dołączone koncertowe dvd, które zostało zarejestrowane w chorzowskim planetarium. Zanosi się na konkretną produkcję…

Jest to przepiękne miejsce. Myślę, że film z powstawania tego dvd, jak i zdjęcia, które zostały tam zrealizowane, pokażą to planetarium z zupełnie innej strony. Osoby, które jeszcze tam nie były, zapragną tam pojechać. Ten koncert nie odbył się na scenie, ani przy udziale publiczności. Tak naprawdę byliśmy tylko my i gwiazdy. Poczuliśmy przestrzeń i wolność. Przy promocji płyty zdjęcia z koncertu zostaną umieszczone na portalach internetowych, w płycie, jak i rozdane mediom. Myślę, że będą bardzo pozytywnie zaskoczeni. Będzie to naprawdę ładne wydawnictwo.

A potem w trasę koncertową. Swego czasu zagraliście najdłuższą w historii polskiego rocka…

W dwa i pół miesiąca zagraliśmy 52 koncerty. Był to wyczyn Jacka Osadnika, naszego pierwszego managera. Nadal darzę go ogromnym szacunkiem za to, co zrobił. Niestety takiej trasy koncertowej już nie zagramy, bo to jest morderstwo. Do dzisiaj się zastanawiam, jak to wszystko wytrzymaliśmy. Będą krótsze trasy. Na pewno będą szykowane koncerty zagraniczne. Tak naprawdę chcemy się skoncentrować na rodzimym rynku muzycznym. Marzę o tym, aby w przyszłym roku zagrać na większości festiwali w Polsce. Myślę, że ta płyta nam to umożliwi.

Kiedy premiera?

Październik. Prócz wszystkich tych smakołyków, w planach jest również wydanie płyty na winylu. Byłoby to dla mnie spełnieniem marzeń.

W sierpniu wraz z Lenny Valentino zagracie na Off Festivalu. Zespół formalnie nie funkcjonuje od 2001 roku, lecz zawiązał się już kiedyś specjalnie na pierwszą edycję Off’a, teraz robi to ponownie. Macie sentyment do starych nagrywek, czy po prostu takie były założenia?

Frontmanem tego zespołu jest Artur Rojek. Jest także dyrektorem artystycznym Off Festivalu. To Artur zaproponował, abyśmy na pierwszym Off’ie zagrali jako jeden z ważniejszych zespołów tego festiwalu. Nagraliśmy jedną z lepszych alternatywnych płyt w Polsce i nadawaliśmy się. Granie z Lenny Valentino było dla mnie wielką przygodą. Pamiętam bardzo dobrze wspólne prace nad piosenkami wraz z Arturem. Kilka miesięcy temu dostałem od niego telefon z pytaniem, czy nie chciałbym, abyśmy zagrali na piątej edycji Off Festivalu i przypomnieli ludziom o zespole. Bardzo się cieszę z tego faktu. Będę mógł ponownie stanąć w tym samym składzie na deskach jednej sceny i po prawie 10 latach zagrać płytę „Uwaga! Jedzie tramwaj”.

Będzie druga płyta?

Bardzo bym się ucieszył. Myślę też, że zespół wciąż ma wielu fanów. Takich, którzy poszliby do sklepu, na koncert, czy na całą trasę koncertową. Chcieliby posłuchać, co zespół ma do powiedzenia po tylu latach. Ponadto każdy z nas przeżył swoją muzyczną drogę.

W całej swojej muzycznej karierze uczestniczyłeś w wielu muzycznych projektach. Kiedy zakładaliście Negatyw zapewne czerpałeś inspiracje z czegoś innego, niż teraz. Czym inspirujesz się teraz?

Największą inspiracją do tworzenia muzyki jest życie i to, co się dzieje wokół nas. Można w ogóle nie słuchając muzyki nagrać świetną płytę. Sam też jeżdżę na przeróżne koncerty, spotykam się z ludźmi. Inspiracją też mogą być inne zespoły, zakupione płyty w ostatnich miesiącach, latach, które wpłynęły na nowy album Negatywu. Sporo wyniosłem ze współpracy z Szymonem Folwarcznym, gdy pracowaliśmy nad solową płytą. To, co się wydarzyło w Penny Lane, czy Lenny Valentino. Myślę, że najważniejsze jest nagrywanie kolejnych płyt, nie powielając swoich wcześniejszych pomysłów. Jest to coś, co daje mi ogromną satysfakcję.

Czego ci życzyć na najbliższy czas?

Każdy z nas życzyłby sobie przede wszystkim zdrowia. Jeżeli człowiek jest zdrowy, to realizuje swoje marzenia. Jeżeli chodzi zaś o działalność muzyczną to nie mam żadnych wygórowanych marzeń o wielkiej karierze. Nie dałbym rady, bo jestem leniem. Życzyłbym sobie, żeby Negatyw był tak samo zauważany jak każda kolejna płyta, w której biorę udział. Nie marzę o graniu 100 koncertów rocznie. Mogę wyjść na scenę 3-4 razy w miesiącu, bądź raz na pół roku. Sam też lubię wyjść na koncerty innych wykonawców.

* Mietall Waluś - (ur. 1978) - muzyk rockowy, wokalista, gitarzysta i gitarzysta basowy. Pochodzi z Mysłowic. Lider zespołu Negatyw. Gra lub grał w zespołach: Delons, Skowyt, Kurtyna, Lenny Valentino i Penny Lane.

wywiad z wojtkiem waglewskim

2010-06-21T19:20:00.008+02:00

Moim marzeniem jest festiwal eklektyczny

-Bardzo mnie pobudziła płyta Kim Nowak. Niezależnie od tego, że znam ludzi, którzy ją nagrali. Jest to pierwsza rock’n’rollowa płyta, jaka się pojawiła w Polsce od 10, czy 15 lat – mówi Wojciech Waglewski*, lider zespołu Voo Voo.

Rozmawiał talat darvinoğlu

Jak Wojtek Waglewski, Voo Voo i UkraInni znaleźli się na oświęcimskim festiwalu?

Mężczyzna, który wymyślił ten festiwal, doszedł do wniosku, że się nadajemy. Początkowo miało to być Voo Voo i Haydamaky, ale z Haydamakami już nie gramy. W międzyczasie powstał właśnie ten projekt. I jesteśmy.

Stwierdzenie: „Muzyka jest językiem wszechświata” pasuje do Voo Voo, no i cel festiwalu jest podobny. Chodzi o budowanie pozytywnych relacji wśród ludzi…

Tu nie ma lepszego zespołu niż Voo Voo, który wymyślił kiedyś pieśń: „Flota zjednoczonych sił”. Całe nasze działanie od początku, związane jest z budowaniem więzi, musimy być razem, a nie przeciwko sobie.

W ubiegłym roku został wydany album „Voo Voo i Haydamaky”, we współpracy z ukraińskim zespołem właśnie. Nie ma, co ukrywać. Jest to wysoce awangardowa próbka polsko-ukraińskiej muzyki, do tego aktualny projekt z UkraInni. Voo Voo zamierza dalej współpracować z ukraińską sceną muzyczną w najbliższych latach, czy macie może jakieś inne plany?

Dziewczyny z Drewa to absolutnie genialny zespół i to nam sprawia olbrzymią radość. Didic, który gra na trąbie, jest fantastyczny. Czy do końca życia będziemy grali z muzykami ukraińskimi, nie wiem. Niebawem pojawi się projekt, który wstępnie nazywa się „Harmonia”. Udział w nim wezmą muzycy żydowscy, ukraińscy, afrykańscy. Jest to w ogóle taki „między światowy” projekt. Co będzie dalej, zobaczymy. Chcielibyśmy też w naszym skromnym voo’wowskim składzie nagrać płytę rock’n’rollową.

Wspomniany trębacz. Bardzo go pan zachwalał podczas kulisów Najmniejszego Koncertu Świata pod patronatem radia Roxy. Mówił pan, że jest to jeden z największych trębaczy, jakiego kiedykolwiek pan słyszał. Czy to nie przypadek, że współtworzy aktualny projekt.

To jest wybitny trębacz, zaadoptowaliśmy go do paru projektów. Jak wiadomo, jest to muzyk, który grał w Haydamakach i zdecydował się grać z nami, bo lepiej mu się gra (śmiech).

W okresie wakacyjnym startuje nowy projekt „Męskie Granie” pod patronatem Żywca, którego jest Pan dyrektorem artystycznym. Wiadomo już, że udział w projekcie wezmą nietuzinkowe osobowości, tj. Leszek Możdżer, Andrzej Smolik, czy Maciek Maleńczuk. Jak pokrótce sprecyzować idee owego przedsięwzięcia?

Lepszych osobowości już nie ma (śmiech). Idei jest kilka. Przede wszystkim pokazanie polskich artystów, którzy są bardziej hołubieni na świecie, niż w Polsce. My jesteśmy w tej chwili na takim etapie, jak parę lat temu, kiedy w polskiej telewizji pojawiło się MTV. Nagle wszyscy zachłysnęli się zachodnią twórczością, co wpłynęło na spadek sprzedaży polskich płyt. Aktualnie to się zmienia, jesteśmy na etapie fantastycznych festiwali, na których praktycznie co tydzień mamy gwiazdę światowego formatu. Wszystko jest pięknie, ale nie do końca. Nawet, jeśli jest sponsoring Heinekena, który ma doskonały pomysł i pokazuje polskich artystów w takiej samej ilości, jak zagranicznych. To niestety w mediach „ni huhu”. Ani słowa, ponieważ dziennikarze piją sobie piwko i idą tam, gdzie akredytowani mogą zobaczyć sobie zagranicznego artystę za friko. Wracając do „Męskiego Grania”, to naszą naczelną zasadą jest pokazać artystów z jednej strony wielkich, wybitnych, typu Tomek Stańko i Leszek Możdżer, a z drugiej strony zupełną młodzież, typu Kumka Olik. Chcemy pokazać tę estetykę, bo nie będzie to festiwal „oblewania się piwem”. Będzie to festiwal, gdzie będą fantastycznie zaaranżowane sale, świetnie przygotowane scenograficznie. Mam nadzieje, że to będzie taka jakość, której jeszcze u nas nie było.

Wśród listy uczestników znalazły się takie nazwiska, jak Tomasz Sikora, Mariusz Wilczyński, czy chociażby Jarosław Koziara. Jest to dość różnorodne towarzystwo. Ma to na celu pokazać, jak różnorodna jest ta płaszczyzna artystyczna w Polsce? Chodzi o eklektyzm?

Moim marzeniem jest stworzyć taki eklektyczny festiwal, który skończyłby się operą, gdzieś tam, kiedyś. Mam nadzieje, że są to pierwsze kroki. Sponsor znalazł się na tyle hojny, że udało nam się ściągnąć artystów z najwyższej półki. W przyszłości, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, chcielibyśmy to zrobić w formie rozszerzonej, międzynarodowej. Póki co skupiamy się zapraszaniu artystów wyjątkowych, uprawiających różne dziedziny sztuki. Stąd też Mariusz Wilczyński, Tomek Sikora i wspomniany Jarek Koziara.

W muzyce działa pan od lat 80’, zapewne jest pan inspiracją dla wielu muzyków. A czym inspiruje się Wojciech Waglewski? Skąd ciągle czerpie tą muzyczną świeżość?

W tej chwili bardzo mnie pobudziła płyta Kim Nowak. Niezależnie od tego, że znam ludzi, którzy ją nagrali (śmiech). Jest to pierwsza rock’n’rollowa płyta, jaka się pojawiła w Polsce od 10, czy 15 lat. Nikt nie gra już rock’n’rolla. Nawet moi rockowi koledzy z T.Love, czy Hey, nagrywają piosenki. I wreszcie zaczynają się pojawiać zespoły, grające dobrą muzykę rockową. To mnie bardzo zainspirowało i w związku z tym będę się z nimi ścigał. Najbliższa płyta Voo Voo będzie bardzo rockowa.

Wspomniane Kim Nowak nagrało płytę bez użycia komputerów, celowo pozostawiając wszystkie brudy.

Tak, tak. Przede wszystkim jest to płyta, która przywraca ducha prawdziwej muzyki rockowej i to jest fantastyczne. Chcemy się w tę stronę udać.

* Wojciech Waglewski (ur.1953) - polski gitarzysta, kompozytor, aranżer i producent muzyczny. Założyciel i lider jednego z najważniejszych polskich zespołów rockowych Voo Voo. Współpracował z wieloma artystami oraz zespołami Osjan i Goya. Nagrywał także z czołowymi muzykami jazzowymi. Pisał muzykę do filmów oraz spektaklów teatralnych, przez kilka lat mieszkał i koncertował za granicą. Ojciec dwóch awangardowych muzyków Fisza i Emade.

Iran: blogowanie w cenie

2010-06-14T22:39:00.021+02:00

To, co wydawało się ongiś realne do spełnienia, aktualnie dryfuje gdzieś wpośród marzeń, snów. Zielona rewolucja, która zmuszona była ustąpić sile bezpieki, dziś ponownie na afiszach, z racji rocznicy.

W pewnym dziele doskonałym, autorstwa Estebana Sapira, despota pozbawił wszystkich mieszkańców miasta głosu, a następnie dążył do zniszczenia słów, przy użyciu specjalnej do tego maszyny. To miało być miasto bez głosu, a jego mieszkańcy poprzez narzucony defetyzm, mieli ulec ot tak jego władcy. Jednakże znalazła się grupa dysydentów, która stawiła czoła zarówno aparatowi bezpieczeństwa, jak i samemu tyranowi. Odzyskano słowa, jak również głosy. Mamy zatem do czynienia z "happy endem".

Sytuacja, w przypadku Zielonego Ruchu, jest w o wiele większym impasie. Od roku, wszelakie protesty są tłumione już w zarodku. Demonstranci, którzy naruszają tzw. "wolność słowa", zgoła są skazani na więzienie, a w skrajnych przypadkach wędrują na szubienice. Lapidarnie mówiąc, prawa perskich obywateli są pogwałcone, zaś ich racja bytu skazana jest na serwilizm. Republika islamska, jaką jest współczesny Iran, z góry odrzuca liberalizację prawa, jakoby działa to na szkodę samego Koranu. Jedynym głównym prawem jest szariat, a kodeksem spisana na podstawie Koranu i Sunny, szaria. We wspomnianym ubiegłym roku, doszło do sfabrykowania demokratycznych wyborów, na rzecz Mahmuda Ahmadinedżada. Na wieść o tym, ulice Teheranu stały się wewnętrzną areną buntu i chaosu, rozpoczęła się krwawa jatka i kaźń. Entropiczny charakter standardów życia obywateli, nadal budzi niesnaski. Ludzie wołają o swoje głosy!

Wiadome jest jedno, że państwo steruje wszelakimi mediami, jak również siecią komórkową. W przypadku zamieszek normalnością było, iż telefony nie działały. Media, które miały stanowić okno na świat, w tym głównie telewizja, radio, prasa, zostały unieruchomione. Zapanowała hermetyczność! Wtem, w obliczu restrykcji, jedyną słuszną drogą wyjścia stał się internet. W przeciągu kilku tygodni, miesięcy, lista blogowiczów gargantuicznie wzrosła. Iran, liczący ok. 70 milionów mieszkańców, zamieszkuje 35 milionów ludzi poniżej 25-ego roku życia. Blog umożliwiał młodym ludziom prawo do głosu, wolności słowa. Był on szansą wołania o pomoc, jak i możliwością koegzystencji społeczeństwa na różnych podłożach. Irański blog, to prawdziwy głos następnego pokolenia!

Poniżej przedstawiam krótki, ale jakże wyrazisty, animowany film. Na początku ukazują się sylwetki George'a W. Busha, Papieża, jak również prezydenta Afganistanu Hamida Karzaja oraz despoty Mahmuda Ahmadinedżada. Film pokrótce nawołuje do czasów rewolucji islamskiej i rządów ajatollaha Ruhollaha Chomieniego (5 czerwca br., odbyła się ceremonia upamiętniającą jego śmierć, która miała miejsce w kompleksie jego mauzoleum, nieopodal Teheranu. Była to 21 rocznica jego śmierci. Wszakże, przyznać trzeba, iż miała nieco inny charakter, niźli zwykle). Wracając zaś do filmu, przedstawia on formę wykorzystania blogu, przez uciemiężoną perską społeczność, w dobie XXI wieku. Zapraszam :

# 85 oddechów Alfreda Hitchcocka - love kriminal

2010-05-25T14:16:00.008+02:00

To było tak, że spotkaliśmy się w sobotę w Wiking Cafee. Klasyczny etos.
Piotrek wspomniał, że jest sprawa dotycząca wizualizacji i w ten o to sposób zawiązaliśmy projekt, którego pokłosiem będzie EP. 85 oddechów Alfreda Hitchcocka. Awangardowy projekt audiowizualny. Taka parantela stylów.
Nie zdradzając jeszcze szczegółów twórczych, mogę przedstawić pierwszy owoc projektu.
Wideo, to na przemian migające lata 70' i 80'. W tle dostrzegamy fragmenty kuriozalnego filmu Davida Lyncha z 77' roku "Głowa do wycierania", jak również argentyńską "Antenę", Estebana Sapira. Na końcu oczywiście element naszego rodzimego miasta, w którym się zakochaliśmy.

+ myspace.com/85oah

+ myspace.com/arbuzinski
+ myspace.com/luccas__

po ankiecie

2010-03-09T16:34:00.004+01:00

Ostatnimi czasy było bardzo głośno wobec samej sytuacji Off Festivalu - jeszcze głośniej, niż w latach ubiegłych. Wiadomo, iż z każdym rokiem organizacja festiwalu była coraz cięższa do realizacji, to też ku przestrodze z każdym rokiem rosła jego renoma. Oficjalnie wiadomo, że mysłowicka "inwestycja" powędrowała do sąsiednich Katowic i została zakontraktowana aż do 2016 roku - prawdopodobnie na stałe. Piąta, jubileuszowa edycja festiwalu będzie miała miejsce na Trzech Stawach.
Przyczyną przenosin był wewnętrzny konflikt w mieście, na linii Prezydent-Radni. Reperkusje nie udzielenia wsparcia festiwalowi, są nadal widoczne. Ostatnimi dniami na wszystkich osiedlach zamieszkiwanych przez radnych, wyłączono prąd.
Odnosząc się do opinii skromnego grona respondentów, głosy uszeregowały się następująco: 55% za OFF'em w Mysłowicach,a w opozycji do nich 27%. Pozostałe 18% nie miało zdania.

Dla bardziej dociekliwych, materiał w tv Silesii

+ off festival przenosi się do katowic

prąd stały / prąd zmienny

2010-02-20T13:24:00.005+01:00

Dla koneserów wspaniała wiadomość, otóż 1 marca będzie miała miejsce premiera nowego krążka - Lao Che / Prąd Stały/Prąd Zmienny. Gdy ujrzałem okładkę, styl jej wykonania oraz nazwę albumu, nasunęła mi się jedna myśl - AC/DC. Dla Lao Che, jest to czwarty album w kolekcji i w odróżnieniu od poprzednich, każdy utwór tyczy się odrębnej historii. Mniej gitary elektrycznej, lecz kosztem samplerów i instrumentów klawiszowych, pojawia się także automat perkusyjny, który współpracuje z bębnami. Nowy album to eksperyment z brzmieniem, odwołujący się do retro elektroniki oraz brzmień zimnofalowych. Wszystko to dopełniają absurdalne historię oraz zabawy słowne Spiętego. Zatem tylko oczekiwać premiery, tego jakżesz awangardowego wydania.

W sieci udostępniony jest już promix albumu, a także możliwość zamówienia płyty w przedsprzedaży.

+ myspace.com/laoche
+ laoche.art.pl
+ antenakrzyku.pl

Azyl nad Zatoką Adeńską

2010-01-21T19:38:00.029+01:00

Od zarania dziejów XX wieku, newralgiczny region Bliskiego i Środkowego Wschodu pojawia się coraz częściej na łamach zagranicznych periodyków. Wciąż przewijająca się historia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, ostatnio głośniej o Iranie, a na marginesie o pasztuńskiej partyzantce. Od zawsze zastanawiało mnie jedno, jakim państwem jest Jemen, który nie pojawiał się jak dotąd na afiszach?

Ówczesne Królestwo Saby dominuje w rzeźbie terenu krajobrazem górskim i piaszczystym. Występują tam rzeki okresowe, co też świadczy o niskich opadach i suchym klimacie. Słaba gospodarka i wysoki wskaźnik bezrobocia, czynią z Jemenu suburbia Półwyspu Arabskiego. Państwo, które od wczesnych dziejów było bardzo hermetyczne, a przyjęty wcześnie islam, niewiele się różni od tego zza czasów samego Mahometa, jest równie konserwatywny. W 1990 roku doszło do powstania Republiki Jemenu, był to proces zjednoczenia się Jemenu Południowego, który był u skraju bankructwa (ówcześnie silnie wspieranego przez Związek Radziecki), z Jemenem Północnym, w którym władzę piastował Ali Saleh, obecny prezydent państwa od 20 lat. Aktualnie, Jemen jest w wielkim kryzysie wewnętrznym, a hipotetycznie będzie jeszcze gorzej. W ciągu dekady, Sana może zostać pierwszą stolicą na świecie, w której zabraknie bieżącej wody. Wskaźnik demograficzny ma się zwiększyć o połowę, a zasoby surowca ropy naftowej są przewidziane na okres najbliższych 7 lat. Eksport ropy był potężnym zastrzykiem dla państwowej gospodarki, lecz zmalał w ostatnich latach o połowę. Nasila się również konflikt z separatystami z byłego Południa (tezy dot. braku zjednoczenia, tylko aneksji i grabieży Południa), oraz na północy przeciwko szyickiej sekcie zajdytów. Panuje zatem wielki chaos, bieda, podział etniczny. Władza rządu kończy się na rogatkach stolicy, gdzie dalszym terytorium rządzą federacje plemion. Takiej sytuacji nie zlekceważyła Al-Kaida, która dość skrupulatnie wybiera miejsce swojej centrali, a Jemen nadawał się na nią bardziej niźli Afganistan.

Kapitalne położenie geograficzne

Republika Jemeńska znajduje się między Rogiem Afryki i Bliskim Wschodem. Posiada także długą linię brzegową, co rzutuje na punkt przerzutowy siatki ibn Ladena, a w konsekwencji otwiera duże możliwości na zaplecze logistyczne. Obok Afganistanu i Pakistanu (Af-Pak), Jemen jest jednym z głównych mateczników Al-Kaidy. Szacuje się, iż na terenie tego państwa, przebywa ok. 300 znakomicie przeszkolonych rebeliantów identyfikujących się z Al-Kaidą Półwyspu Arabskiego. Powiązania z organizacją, miał także Nigeryjczyk Umar Faruk Abdulmutallab, który 24 grudnia poprzedniego roku, omal nie wysadził samolotu nad Detroit, oraz Nidal Hasan, który w listopadzie 2009 zastrzelił 13 osób w bazie Fort Hood w Teksasie.
Al-Kaida przeprowadziła także parę zamachów na terenie Jemenu - m.in. atak na amerykański niszczyciel "USS Cole" stojący na kotwicy w porcie w Adenie oraz zamach bombowy na ambasadę USA w Sanie. Al-Kaidzie nietrudno zwabić młodych Jemeńczyków pozbawionych szans na lepszy standard życia. W latach 80' jemeńscy bojownicy biegle uczestniczyli w Świętej Wojnie na terenie Afganistanu, w konflikcie ze ZSRR oraz w Iraku. W Stanach Zjednoczonych o Jemenie mówi się wprost, iż jest to jutrzejsza wojna, przy czym wczorajszą był Irak, a dzisiejszą jest Afganistan. Problem wykurzenia Al-Kaidy z terytorium Jemenu będzie wielkim wyzwaniem, gdyż bojownicy tej organizacji to mocno zakorzenieni i zinfiltrowani ludzie. Republika Jemeńska, budzi zatem jeszcze więcej zainteresowania, niż zza czasów rzymskich, kiedy to charakteryzowała się potężnym ośrodkiem handlu przyprawami.

Stawiając hipotezy i nowatorski scenariusz

Stawiając hipotezy i nowatorski scenariusz o utraceniu jemeńskich baz przez Al-Kaidę, możemy być pewni jednego - przeprowadzki, przenosin na drugą stronę Zatoki Adeńskiej, do pobliskiej Somalii. O ile Jemen stoi na skraju upadku, o tyle Somalia upadła już dawno. Afrykańskie państwo pogrążone w nędzy i anarchii, rozdarte między piratów i watażków, robi gargantuiczne kroki w stronę radykalizacji. W ubiegłym roku w Mogadiszu, odbył się konkurs wiedzy o Koranie i recytowania jego wersetów, który wygrał 17-nastoletni chłopiec. W nagrodę otrzymał kałasznikowa, 2 granaty, minę przeciwczołgową i komputer. Za drugie miejsce przysługiwał już tylko karabin z amunicją. Odpowiedzialność za konkurs ponosi organizacja Al-Szabab, która ma bardzo ciepłe stosunki z Al-Kaidą. Jest to bardzo groźna formacja, która w swoich szeregach posiada ludzi z europejskimi paszportami. Z organizacją miał także związki somalijski fanatyk, który próbował zabić duńskiego autora karykatur proroka Mahometa.

Niesnaska współczesność

Współczesny fundamentalizm niewiele się różni od ówczesnego salafizmu. W grze uczestniczą inne podmioty, lecz chodzi o te same wartości. Ongiś spokojny Jemen, przeradza się dziś w wielki matecznik siatki terrorystycznej Al-Kaidy. Tak wyrafinowany spokój i hermetyczność Jemenu spowodowała, iż obok Turcji i Kuwejtu, Jemen pojawił się na mapie wyjazdów stypendialnych Katedry Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brak stabilności jest natomiast problemem dla Stanów Zjednoczony, które uważające się za hegemona w walce z terroryzmem, nie są w stanie prowadzić tylu wojen, na tylu frontach.

71 - rocznica śmierci Romana Dmowskiego

2010-01-02T16:07:00.005+01:00

Dokładnie dziś, jesteśmy pośrednimi świadkami 71 - szej rocznicy śmierci Romana Dmowskiego (09.VIII.1864 - 2.I.1939), polityka, polskiego męża stanu, wielkiego patrioty, politycznego publicysty, sygnatariusza traktatu wersalskiego, czy też głównego współzałożyciela ruchu narodowego - " Narodowej Demokracji " tzw. endecji. Sternik polskiej polityki, uwieńczonej odbudowaniem Państwa po 123 latach zaborów.
Człowiek, któremu powinniśmy zawdzięczać bardzo wiele. Dążył do niepodległości oraz znacznie przyczynił się do rozwoju polskiej świadomości narodowej, za co też równe 10 lat temu na 60-dziesiątą rocznicę śmierci, został uczczony przez Sejm RP specjalną uchwałą jako mąż stanu.
Cieszył się dużym autorytetem wśród znacznej części społeczeństwa. Pozostawił po sobie wiele publikacji, za najsłynniejsze uważa się : "Myśli nowoczesnego Polaka" (1903), "Niemcy, Rosja i kwestia polska" (1908), "Polityka polska i odbudowanie państwa" (1925), "Przewrót" (1934).
Warte uwagi jest również V rozdziałowe dzieło "Kościół, naród i państwo" (1927).

" Jestem Polakiem - więc mam obowiązki polskie " R. Dmowski

krwawe starcia w Iranie !

2009-12-29T16:43:00.022+01:00

W tym roku miesiąc muharram i święto Aszury jest znacznie krwawże niż w ubiegłych latach. Najważniejsze święto szyitów zostało przelane krwią nie tyle, co w demonstracjach na terenie Iranu, ale i w zamachu w pakistańskim Karaczi, gdzie śmierć poniosło ok. 30 ludzi, a ok. 60 osób zostało rannych. Aszura to święto upamiętniające męczeńską śmierć Al-Husajna wnuka Mahometa i syna protoplasty szyizmu imama Alego.

Od czasów prezydenckich wyborów z czerwca br, które zakończyły się porażką liberalnego kandydata Mir'a-Hossein'a Mousawi, Iran stał się wewnętrzną areną buntu i chaosu. Irańska opozycja ponownie wyszła na ulicę, by demonstrować swój sprzeciw wobec panującego rządu, czego pokłosiem były liczne starcia z policją i paramilitarnymi oddziałami Basidż. Ulice Teheranu zostały sparaliżowane, płoną policyjne samochody i motocykle, są ranni, są zabici. Do starć doszło również poza stolicą w mieście Isfahan i Nadżafabad. Reżim w depresji uruchomił aparat terroru, którego taktyką jest zastraszanie działaczy politycznych, poprzez liczne aresztowania, czy zabijanie ich bliskich. Wobec demonstrujących dysydentów stosowane są brutalne represje. Wczorajszej nocy aresztowano wielu wpływowych polityków, dziennikarzy, wykładowców wyższych uczelni oraz bliskich współpracowników Mousawiego i Chatamiego. Aresztowano także Ebrahima Yazdiego, przewodniczącego Ruchu Wolności Iranu oraz zamknięto ogólnokrajową gazetę Eetemad. W samym Isfahanie do aresztu trafiło ok. 400 osób, zaś w Teheranie liczba ta przekracza tysiąc! W Nadżafabadzie z kolei ogłoszono godzinę policyjną, co było wynikiem masowej demonstracji opozycji. Wiadomo też, że zabito siostrzeńca Mir'a-Hossein'a Mousawiego, a jego ciało zniknęło z kostnicy największego szpitalu w stolicy. Opozycja twierdzi, że władza w ten sposób chce uniknąć przekształcenia się pogrzebu w polityczną demonstracje, zaś nazwisko 35-letniego Sejada Rezy Mousawiego stałoby się wtedy symbolem oporu przeciwko władzy, a on sam męczennikiem. Starcia w Iranie trwają nadal, a liczba poszkodowanych stale rośnie. W przybliżeniu mówi się ok. 15 ofiarach śmiertelnych, lecz co do dokładnej liczby nie można mieć pewności, z powodu ograniczenia dostępu zagranicznej korespondencji i prasy.

Sytuacja wewnętrzna w Iranie jest bardzo skomplikowana, a skala frustracji społeczeństwa sprzeciwiającego się rządom Ahmadinedżada i brodatym konserwatystom sięgnęła zenitu. W kraju panuje ok. 30% bezrobocie (po części jest to wynikiem nałożenia na kraj zachodnich sankcji). Wielu ludzi chce opuścić granice państwa, nie widząc perspektyw rozwoju. Z biegiem czasu rzeczywistość uległa zmianie. Nakręcony przez władze porewolucyjny baby boom lat 80', zderzył się dwie dekady później z nieefektywną gospodarką i międzynarodową izolacją, która w znacznym stopniu odstraszyła zagranicznych inwestorów. O Iranie zaczyna się mówić coraz głośniej, początkowo głównie w gestii programu nuklearnego, a teraz i o wewnętrznym motłochu.

postkultura!

2009-12-20T17:26:00.004+01:00

O tak! Od dziś zmienia się domena bloga, na bardziej charakterystyczną. Poprzednia "luccasfcb.blogspot.com" nie spełniała wszystkich swoich założeń, jeżeli chodzi o nazewnictwo.
Spiritus movens kulturalny. "Postkultura", powstała w opozycji do szalonego świata "popkultury" i wszystkiego co błyska i świeci!

www.postkultura.blogspot.com

uwaga! zaraźliwy konsumpcjonizm!

2009-12-10T20:04:00.016+01:00

Zbić fortunę! O tak!
Okazuje się, że to główny cel i noworoczne postanowienie, każdej zachodniej korporacji. Tym gorzej, że święty Mikołaj przybrał wręcz pejoratywnego wydźwięku, celem handlu. Święta Bożego Narodzenia straciły swój symboliczny charakter, a grudzień znów został pozbawiony śniegu.
Jak wielkim wpływom podlega ogół społeczności, tak bardzo podatnej na wszystko co świeci i błyska? Okazuje się, że konsumpcjonizm jest większą chorobą, niż mogłoby się wydawać, a każde Święta, czy okazjonalne walentynki są tego przykładem. Bezwarunkowy popęd na zakup, stał się stałym elementem życia niektórych podmiotów, o czym też pisze w swojej książce Benjamin Barber (Dżihad kontra McŚwiat), zestawiając ludzi jako bezwolne marionetki, podatne na reklamę i kupujące niepotrzebne towary. Nabywanie dóbr mniej lub bardziej potrzebnych, stało się całkiem rozrywkową formą spędzania czasu, co uchyliło drzwi ku westernizacji, narzuciło nowe trendy. Wzrost konsumpcji, przyczynił się także do wyhodowania środowiska japiszonów, a zatem modelu klasy średniej, który prowadzi ostentacyjny tryb życia, a wszystko to na pokaz.

Towarzysząca nam już od listopada - jak się okazuje - atmosfera świąteczna w centrach handlowych, kusi swoim wystrojem konsumentów i to skutecznie. Z badań statystycznych wynika, że największy wskaźnik dotyczący sprzedaży detalicznej, mamy w ostatnim kwartale roku. A zatem tyczy się to świątecznej euforii i sylwestrowego szaleństwa. Rusza popyt na żywność, alkohole i prezenty. W telewizji reklamują się nowe oferty sieci komórkowych, z darmowymi minutami i rabatami na święta. Plusa reklamuje bałwan, zaś Play Fresh Grucha z Mikołajem. Pojawiają się także reklamówki spod egidy patrona Świąt, Coca-Coli - istne profanum! Co za szoł!
Święty Mikołaj, stał się symbolem kapitalizmu, konsumeryzmu mas. Wszyscy to kupili! Sama idea konsumpcjonizmu, prowadzi do częściowego uprzedmiotowienia społeczeństwa, a zarazem umiejętnego sterowania nim. Zatem zglobalizowanie ludu, nie stanowiło oporu, bo wszystkim się spodobało. Taka forma człowieka rodzi pewnego rodzaju zwyrodnienie i może budzić postawę hedonisty. Postawę człowieka myślącego w kategoriach "chcę", a nie "mogę". Nastąpiła pandemia.
W ten sposób, zachodnie konsorcja podbiły zagraniczny rynek, a my, głupcy z Polski, okazujemy radość i zadowolenie, bo pojawiły się nowe oferty miejsc pracy. Pojawił się McDonald i KFC i przez to jesteśmy jeszcze bardziej cool!

zapaść (...)

2009-12-10T00:25:00.004+01:00

9 - 13 grudnia br. w Poleskim Ośrodku Sztuki w Łodzi, odbędzie się III festiwal ,,Puls Literatury". Szczegóły całej imprezy, podaję w odnośniku ( facebook ). Czwartego dnia, będzie miała miejsce prezentacja unikalnego tomiku ,,Zapaść", autorstwa Joanny Lech. Zapaść, będzie również dystrybuowana wraz z ,,Arteriami" w salonach sieci Empik - grudzień. Specjalnie na tę okazję, powstało także video, które jest mojego autorstwa. Poniżej przedstawiam dossier autorki, oraz odnośnik do neurokultury, gdzie będzie można znaleźć fragmenty:

+ neurokultura.pl

Joanna Lech, ur. 1984 r. Poetka, laureatka wielu ogólnopolskich konkursów poetyckich, w tym nagród głównych w XIII konkursie im. Jacka Bierezina w Łodzi i VI konkursie im. R. M. Rilkego w Sopocie. Wiersze publikowała między innymi w Opcjach, Studium, Tyglu Kultury, Akcencie, Wyspie, Ósmym arkuszu Odry, Portrecie, Toposie, Gazecie Wyborczej oraz w czasopiśmie literackim Red. Autorka tomu „Zapaść” (SPP oddział w Łodzi, Łódź 2009). Pochodzi z Rzeszowa, od kilku lat mieszka i pracuje w Krakowie.

sZAFa kwartalnik literacko-artystyczny no.33

2009-11-28T18:18:00.005+01:00

W sieci ukazał się już zimowy numer szafy! Jak zwykle sporo prozy, poezji, fotografii, czy malarstwa etc. (...) W dziale z fotografią, można się doszukać prac p. Jasik, a także p. Pająk. Na dokładkę p. Jasik, również w dziale z multimediami.

W numerze #33:

POEZJA:
Johannes Bobrowski, Agata Chmiel, Michał Cyfra, Marcin Czeczko, Izabela Fietkiewicz-Paszek, Franjo Frančič, Ewa Maria Gomez, Karol Graczyk, Bogusława Jęcek, Sławomir Hornik, Karol Maliszewski, Ewelina Nakielska, Patryk Pieczarka, Małgorzata Południak, Michał Piętniewicz, Daniel Paweł Sikorski, Artur Wodarski, Kamil Wojciechowski, Tadeusz Zawadowski

PROZA:
Maciej Dęboróg-Bylczyński, Damian Cielepa, Marcin Czeczko, Mateusz Dawiec, Jacek Durski, Mirosław Gabryś, Janusz Kordek, Marcin Krzyżyński, Sylwia Strączewska - Kubryńska, Anna Łabudzińska, Mirosław Majewski, Michał Piętniewicz, Mirosław Pisarkiewicz, Radomiła Birkenmajer - Walczy, Jurata Bogna Serafińska, Joanna Zakrzewska, Błażej Żywiczyński

s Z A F a P r e s e n t s :
:: LITERACKA NAGRODA ANGELUSA ::

:: Grupa poetycka"sprężyna"(Piła) ::
- wiersze o SZAFIE

FOTOGRAFIA-GRAFIKA-MALARSTWO:
Anna Bodnar, BWA 39 bienalie malarstwa, Adam Federowicz, FOTOODLOT 2009, Marek Gruber, Jadwiga Hajduk, Magda Hueckel, Łukasz Jasik, Rafał Karcz, Karolina Kułakowska, Gabriela Morawetz, Marcin Pająk, Tomasz Paczkowski, Patrycja Pawęzowska, Artur Wyszecki, Tomasz Zając

TEATR i FILM:
Andrzej Maria Marczewski & Rafał Zięba - Witkacy

KRYTYKA LITERACKA:

Arkadiusz Frania
- Jurata Bogna Serafińska Behemoty

Mirosław Pisarkiewicz
- Anna Nogaj Szeptem za Tobą

Izabela Fietkiewicz - Paszek
- Irena Barbier Plus – Que Parfait
- Karol Graczyk Łowy

Krzysztof Graboń
- Stanisław Srokowski Ukraiński kochanek
- Tomasz Sobieraj Dom nadzoru

Zbigniew Kresowaty
- Jerzy Stasiewicz Zapach mej ziemi

MULTIMEDIA:

Dezerter
- Ostatnia Chwila
IAMX
- This Will Make You Love Again
Łukasz Jasik
- Surreal
- Photos
Post Regiment
- Czarzały
Muse
- Resistance
Włochaty
- Animals

WYNIK KONKURSY:
Ogrodu Ciszy

+ www.szafa.prezentacje.pl

Przegląd filmów Davida Lyncha

2009-11-23T21:56:00.005+01:00

Od poniedziałku, do czwartku w Centrum Sztuki Filmowej Silesia w Katowicach, w ramach festiwalu ARS Cameralis, odbędzie się przegląd filmów Davida Lyncha. Reżyser, który uchodzi za kontrowersyjną, a zarazem za bardzo charakterystyczną postać, w świecie amerykańskiego filmu. Lynch w swoich produkcjach odwołuję się głównie do treści surrealistycznych, wypracował własny styl. Przedstawia on wariacje, odnoszące się do ludzkiej podświadomości, marzeń, fanaberii, czy fobii. Wśród prezentacji planowanych filmów, kilka perełek, które nie zawsze można obejrzeć na dużym ekranie. A zatem, warto wpaść (...)
program:

23 listopada | poniedziałek
19.00 Filmy krótkometrażowe, reż. D. Lynch

24 listopada | wtorek
18.30 Głowa do wycierania, reż. D. Lynch, USA, 1978 r., 90 min.
20.00 Blue Velvet, reż. D. Lynch, USA, 1986 r., 120 min.

25 listopada| środa

18.00 Człowiek słoń, reż. D. Lynch, USA/Wielka Brytania, 1980 r., 125 min.
20.15 Dzikość serca, reż. D. Lynch, USA, 1990 r., 124 min.

26 listopada |czwartek
17.00 Inland Empire, reż. D. Lynch, Francja/Polska/USA, 2007 r., 172 min.
19.00 Prosta historia, reż. D. Lynch, Francja/USA/Wielka Brytania, 2000 r., 112 min.

bilety: 10 zł normalny | 8 zł ulgowy

karnety: 50 zł normalny | 40 zł ulgowy

+ więcej na centrum sztuki filmowej

powiernictwo polskie

2009-11-12T21:45:00.007+01:00

"Powiernictwo Polskie" powstało z racji relatywizowania bądź naciągania polskiej historii z okresu II Wojny Światowej. Historia, o której mówi się wprost, iż w sferze utraconego przez niemiecką ludność cywilną majątku i szkód wynikłych w skutek tzw. wypędzeń, obwinia się Polskę. Zachodnie media mylnie piszą o polskich obozach koncentracyjnych, zbrodnie w Katyniu nie są uważane za ludobójstwo, zaś Ribbentrop-Mołotow był koniecznością. Permanentne zrzucanie winy z kata na ofiarę, niestety. Wrzućmy sprawę pod większy obiektyw, cofając się 600 lat. Ogromna wrzawa jaka towarzyszy bitwie pod Grunwaldem, ale nie na polach w warmińsko-mazurskich, a na Litwie gdzie trwają zdjęcia do filmu. Sami autorzy są wręcz zadumani, iż to Litwa wywarła ogromny wpływ na końcowy sukces. Traktując lapidarnie, Wielki Książę Litewski Witold wpadł z ekipą i pozamiatał. Wersja litewska jest o tyle subiektywna, o ile odnosi się do roli fanaberii. Filmu jeszcze nie ma i nie wiadomo, czy w ogóle będzie. Podobnie w Austrii, gdzie pod Wiedniem o Sobieskim nie słyszano, czy rosyjsko-ukraińska produkcja "1612". "Kroniki wielkiej smuty" uważane są za film historyczno/przygodowy z domieszką fantasy, a zatem nie powinniśmy tego odbierać zbyt poważnie. Fabuła uważana jest za lekką wariancje na temat wojny polsko-rosyjskiej (m.in. Oblężenie Smoleńska, czy zwycięski bój polskich wojsk pod Kłuszynem). W rolę hetmana wcielił się Michał Żebrowski, a zatem w rolę "Obwisłowąsłego", co jest rzekomą karykaturą hetmana wielkiego Jana Karola Chodkiewicza oraz hetmana wielkiego koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Postać "Polaka" w filmie jest negatywna. Polak to morderca, wróg, najeźdźca, gwałciciel rosyjskich kobiet. Ni stąd, ni zowąd pojawia się jakiś Hiszpan, który sprzedaje recepturę na armaty w przeciągu nocy, a nazajutrz zdezelowana zostaje husaria. W nieznamiennych okolicznościach ginie hetman. Film wziął w łeb.
Innym cynicznym zjawiskiem jest hollywoodzki hit, megaprodukcja "Opór". Hagiograficzna ekranizacja historii braci Bielskich, których wywindowano w szeregi z Robin Hoodem. Nasuwa się pytanie, czyżby współczesna ambiwalencja budowała większy target? Czy też współczesna nieznajomość historii nie szkodzi? Względna zależność, jak widać opłacalna. Wyjątkiem od reguły może być Imperium Osmańskie, a po jego upadku Republika Turecka, która jako jedyna nie uznała pierwszego, drugiego, ani trzeciego rozbioru Polski. Wpośród wszystkich zakłamań, może budzić to estymę.

Wracając jednak do XX stulecia, opinii udzielił Paweł Kukiz, co lepsze nagrał nawet kawałek.

Nie mogłem dalej słuchać tych bredni!
,,Polskie obozy koncentracyjne, Polska rozpętała II Wojnę Światową, „Katyń” to nie było ludobójstwo, Polacy wypędzili Niemców i teraz muszą za to zapłacić” NA BOGA !
Pół biedy, gdy brednie o „wypędzeniu” wypowiada Erica Steinbach, ale żeby tak wielka partia, jaką jest CDU, miała czelność żądać potępienia „wypędzeń”? To już coś więcej niż przesada!
Postanowiłem więc, że moje najnowsze piosenki będą właśnie wyrazem osobistego sprzeciwu przeciwko zniekształcaniu podstawowych historycznych faktów!

www.powiernictwo-polskie.pl

wolny Naród musi być !

2009-11-11T00:47:00.006+01:00

Mówiąc lapidarnie, 123 lata niepodległości, kulawa historia. Trudno mówić o podziale na części, kiedy naszego państwa w ogóle nie było na mapie Europy. Polska borykała się już z dużymi problemami w pierwszej połowie XVIII wieku, a więc zza czasów saskich, gdzie w skutek kryzysu politycznego władza królewska była bardzo osłabiona. Krajem rządzili magnaci, którzy uzależnili od siebie szlachtę, posiadającą formalnie takie same prawa polityczne. Następnie w drugiej połowie XVIII wieku nastąpiła seria rozbiorów, począwszy od pierwszego z 1772 roku i drugiego z 1793, kończąc na trzecim z 1795 roku właśnie. Naród nie mógł się pogodzić z całkowitą utratą swoich ziem, które to jeszcze zza XVI wieku sięgały od Bałtyku, aż po Morze Czarne. Taki układ powodował bunt, a zarazem myśl powstańczą (...)

11 listopada 1918 roku Naród stał się wolny po 123 latach.

Na dokładkę Lao Che/Koniec

wyniki ankiet

2009-11-01T12:26:00.003+01:00

Pierwsza dot. symboliki komunistycznej w dzisiejszych czasach, jakoby była ona lansowana i podpierana u źródeł popkultury - również. Możliwości były trzy, otóż 50% opowiedziało się za całkowitym zakazem, kiedy to 33% było temu przeciwne i popierało symbolikę komunistyczną.
17% zaznaczyło rubrykę "nie mam zdania". Ankietowanych 35.

Druga ankieta poszła drogą sztuki, a zapytanie było o rodzaj sztuki plastycznej z jaką masz do czynienia. Odpowiedzi; 44% wyznało zainteresowanie fotografiką, 28% poparło ołówek, a zatem wyspecjalizowanie w dziedzinie rysunku. Grafika uzyskała 20% ankietowanych i 8% przypadło na malarstwo. Nikt nie zaznaczył pola "inna". Ankietowanych 25.

marcabru

2009-10-11T21:27:00.007+02:00

Marcabru

Marcabru był jednym z pierwszych trubadurów, a okres jego działalności przypada w przybliżeniu na 1130 - 1148. Okres powstawania tzw. pieśni krucjatowych. Z czasów pierwszej krucjaty nie zachowały się żadne przykłady, lecz w tym okresie w ogóle powstawało niewiele zapisów. Najwcześniejsze można łączyć z drugą krucjatą, czy też rekonkwistą. Są one zapisane w języku prowansalskim lub starofrancuskim. Poeci nawiązywali do krucjat w wielu różnorodnych formach poetyckich. Wśród najwcześniejszych takich pieśni spod pióra prowansalskich trubadurów; Marcabru i Cercamona, można odnaleźć sirventes - pieśni, które poruszają kwestie moralne, polityczne, czy personalne - i formy zwane pastorella - pieśni, w których poeta przedstawia dziewczynę lamentującą z powodu nieobecności kochanka. Mówi się o tym, iż po Marcabru pozostało około czterdziestu pięciu tekstów, z czego około czterech ocalało wraz z muzyką.

Z ŻYWOTA Marcabru, spisanego w XIII w.: Marcabru był podrzutkiem; zostawiono go pod drzwiami pewnego bogatego człowieka i nikt nigdy nie dowiedział się ani kim był, ani skąd pochodził. Wychował go Aldric del Vilar. Potem tak długo przestawał z trubadurem zwanym Cercamon, że sam zaczął komponować pieśni. Zwał się wtedy Pamperdut, czyli Darmozjad. Ale odtąd przyjął imię Marcabru. (…) I stał się bardzo sławny, i wszędzie słuchano jego pieśni, i obawiano się go z powodu jego ostrego języka. Był bowiem tak złośliwym, że w końcu kasztelanowie Gujenny, o których rozgłaszał wiele złego, doprowadzili go do ruiny.

surrealalizowanoznaczne videłło

2009-10-03T18:46:00.003+02:00

serie + kolaboracje etc

2009-08-16T20:25:00.014+02:00

+ www.szafa.prezentacje.pl

kwartalnik literacko - artystyczny (nr 32)

U podnóża posta wideo z projektu dvd.

www.luccas.fotea.pl
www.vimeo.com/luccas

Parę starych mieszanek :

Afganistan ( 1979 - 1989 )

2009-03-12T20:06:00.018+01:00

Afganistan, państwo wysokogórskie, śródlądowe z brakiem dostępu do morza. W czasach współczesnych zdecydowaną dominacją cieszy się Islam, a ustrojem kraju jest republika islamska.
9 - letni epizod wojny w Afganistanie, to konflikt mudżahedinów z rewolucjonistami i Związkiem Radzieckim, począwszy od rewolucji saurskiej z 78' roku, aż do momentu poddania się komunistów w 89' .
Po zamachu stanu, gdy proklamowano Demokratyczną Republikę Afganistanu i władze w kraju pełnił marksistowski rząd, prowadzono politykę ścisłego sojuszu ze ZSRR. Ogłoszono radykalną zmianę programów społecznych, nagłą industrializację i laicyzację, co w skutkach miało zniszczyć tradycję i przeobrazić strukturę społeczną, nie zważając na panujące realia. Przejaw terroru politycznego i polityki antyreligijnej. Publicznie palono Koran, mordowano islamskich duchowych imamów, a także ludzi o orientacji szyickiej. Taki przebieg sytuacji zamienił się w antykomunistyczną rebelię i początek wielkiej wojny, gdzie oddziały islamskich bojowników pod wodzą Ahmada Szacha Masuda musiały stanąć do walki naprzeciw wielkiemu tyranowi, jakim z całą pewnością był Związek Radziecki. Pierwszym krokiem było zajęcie miasta Herat przez rebeliantów, a zarazem wymordowanie sztabu medycznego, doradców wojskowych ZSRR oraz członków Ludowo - Demokratycznej Partii Afganistanu, co pozwoliło poprawić wpływy w rejonie i uspokoić sytuację. Na ten ruch, odpowiedziano sowieckimi MiG'ami, po czym zbombardowano całe miasto, a straty w ludziach szacowane były od 5 ok. 20 tys. ludzi. Eskalacja konfliktu przybrała rumianych barw, kiedy komuniści powołali tajną policję, która za zadanie miała wybić intelektualną elitę - nauczycieli, myślicieli, czy poetów. Duża część ludzi udawała się na emigrację do krajów ościennych, w obawie o życie. W zamian za wsparcie ze strony ZSRR, umożliwiono im darmowy tranzyt gazu ziemnego oraz innych bogactw naturalnych. Największy przejaw wymiany ognia przypadał na okres 1982 - 1986, kiedy sowieci wykorzystali każdą możliwą broń w jakiej posiadaniu byli, począwszy od napalu i fosforu, przez czołgi, działa dużego kalibru, na helikopterach i sporych arsenałach min kończąc. Liczba min przeciwpiechotnych szacowana była na ok. 20 milionów. Zrzucane z samolotów na pola rolnicze, aby uniemożliwić rolnikom uprawę. Na dzień dzisiejszy, Afganistan to najbardziej zaminowany kraj świata, a wg statystyk miesięcznie od przypadkowych wybuchów ginie od 50 do 100 cywilów. Wysiłki saperów to kropla w morzu. Wracając do lat 80'. Mudżahedini wykorzystywali do swych walk uformowanie terenu; kryjówki w górach, jaskiniach. Ich głównym jednoczącym czynnikiem był Islam. Otwarta walka bez żadnych obaw o życie. Każdy, kto zginął w walce z niewiernymi w imię religii, zgodnie z Koranem szedł do raju - Dżannah. Czekała go tam nagroda wieczna, lepsze życie, wszystko czego mu brakowało na ziemi - woda, ziemia, bydło, hurysy. Pod koniec 86' roku, pozycja Związku Radzieckiego zaczęła topnieć, w dużym stopniu przyczyniła się do tego pomoc, jakiej mudżahedinom udzieliły Stany Zjednoczone. Głównie w postaci pieniężnej, jak i broni. Sytuacja w kraju się polepszała. Rebelianci opanowali większą część ziem, przy czym zajęli szlaki komunikacyjne wroga.
W 1989' Armia Czerwona wycofała swą armię, a rząd komunistyczny w Afganistanie upadł 3 lata później. Cała 9-letnia ofensywa kosztowała ZSRR ok. 100 mld. $, co też częściowo zrekompensowało się z dostawami gazu ziemnego i innych bogactw naturalnych, jakie w czasie wojny czerpano. Zginęło ok. 1,5 mln ludzi po stronie afgańskiej, z czego ok. 90% to cywile, natomiast po stronie radzieckiej straty w ludziach szacuje się na niespełna 30 tysięcy. Z biegiem czasu - bo już w 1996 roku - władzę Afganistanie przejął nowy aktor - Talibowie.
Istotnym faktem jest, iż Afganistan nigdy nie został zdobyty przez żadne państwo.

Ziemia Oblegana

2009-02-21T23:39:00.013+01:00

Sylwetki (1) - Edmund Burke

2009-02-20T19:18:00.005+01:00

Edmund Burke - ( 1729 - 1797 ) irlandzki filozof i polityk, twórca nowoczesnego konserwatyzmu, często również uważany za ojca anglosaskiej tradycji konserwatywnej. Uwagę zwrócił na siebie, poprzez liczną ilość prac. Krytyk rewolucji francuskiej, co również uwieńczył w jednym ze swoich dzieł, zatytułowanym " Rozważania o rewolucji we Francji ". Odnosił się krytycznie, wobec prób przekształcenia francuskiej polityki według abstrakcyjnych zasad; wolność, równość, braterstwo, wypierając to tezą, iż źródłem mądrości jest przede wszystkim doświadczenie, tradycja i historia. Miewał również pesymistyczny pogląd na temat rządu, uważając, że jest on w stanie powstrzymać zło, ale rzadko kiedy przyczynia się do dobra. Swoją pracę dot. krytyki rewolucji francuskiej, napisał jeszcze nim jakobini dopuścili się mordów we Francji. Przed swoją śmiercią zażyczył sobie, aby jego prochy zostały rozsypane. Był myśli, iż w przypadku zwycięstwa jakobinów, dopuszczą się oni wtargnięcia na tereny Anglii i mordów na miejscowej ludności. Burke nie chciał, aby jego grób był zbezczeszczony.

wideo

2009-02-01T01:56:00.004+01:00

+ www.vimeo.com/luccas

kaleidoscope

2009-01-30T02:45:00.007+01:00

podziękować ludziom, którzy mieli okazję mi pomagać

poezja śpiewana

2009-01-01T22:28:00.008+01:00

" Tyran jest za wschodnim progiem, w tym temacie nie ma sporu, Rosja zawsze będzie wrogiem, niezależnie od koloru.Rosja zawsze będzie wrogiem, niezależnie od koloru.
Sojusznikiem Ameryka,tutaj mam poglądy stałe,nie chce w Polsce bolszewika,ani również w Rosji białej.Nie chce w Polsce bolszewika,ani również w Rosji białej. "

Leszek Czajkowski

Takowa mała anegdota dla sympatyków Владимир Ленин (Włodzimierza Lenina), który był współtwórcą i liderem partii bolszewickiej oraz pociągnął za sobą wojnę domową w Rosji w 1917 przeciw Rosji białej - będąc w tym sporze Rosją czerwoną. Parę lat później przyczynił się także do wojny polsko - bolszewickiej 1919 / 1920 - twierdząc, że gdzieś pod Warszawą, znajduje się nie centrum polskiego rządu burżuazyjnego i republiki kapitału, ale centrum całego współczesnego systemu imperialistycznego oraz, że okoliczności pozwalają wstrząsnąć tym systemem i prowadzić politykę nie w Polsce, ale w Niemczech i w Anglii.

street

2008-11-21T16:48:00.005+01:00

experimental

2008-10-23T00:35:00.009+02:00

Z dniem dzisiejszym (wczorajszym) pojawiła się pewna doza eksperymentów
Łączna ich suma wynosi 6 sztuk.

+ www.luccas.fotea.pl

Fotografia stanowi własność autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie fotografii bez jego zgody jest zabronione.

ymmum

2008-04-24T20:56:00.025+02:00

Fotografia stanowi własność autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie fotografii bez jego zgody jest zabronione.

academic

2008-04-14T02:17:00.006+02:00

Fotografia stanowi własność autora. Kopiowanie i rozpowszechnianie fotografii bez jego zgody jest zabronione.

39'

2008-02-04T00:29:00.002+01:00

Na początek.

39'

wyp3 clip [demo] from Luccas on Vimeo.